Kijk, normaal gesproken maak ik bestuurders van cabrio's natuurlijk met liefde uit voor foute patsers. Het slag vróuwen dat erin rijdt: wandelende Versace uithangborden die denken dat het stoer is om 160 te halen op de kilometerteller. Te blond, te dom. Maar vandaag ervaar ik aan den lijve dat het heerlijk en absoluut verslavend is om je blond en gelabeld in een cabriolet de luxe voort te bewegen - te hard, want het gaspedaal druk je met zo'n modelletje net iets makkelijker in dan bij een doorgeroeste Fiat Panda.
Lianne en ik verlaten standplaats Amsterdam en toeren in het wilde weg door het open veld. Nooit enig idee gehad dat platteland zo knus en kneuterig kon zijn. "Wat schattig! Kijk nou!" roepen we beurtelings enthousiast vanuit de stationair draaiende Saab, doelend op scheve kerktoren, wollig schaap of huis-met-luikjes.
Ook Volendam wordt vereerd met een bezoek. Een glibberige aal begeleidt 'de dames' wel even bij het inparkeren; wat alleen maar nerveus maakt, met alle gevolgen van dien. Meesmuilende blikken: dat komt hier aanzetten in zo'n patserbak en kan niet eens inparkeren. Met een rood aangelopen en inmiddels, ondanks alle voorzorgsmaatregelen, volkomen verwaaid hoofd zien we toe hoe de kap omhoog komt: zzzzzz - tergend langzaam lijkt het ineens te gaan. De aal glibbert dichterbij; parkeren is gratis, maar we komen overduidelijk niet weg zonder gulle 'vrijwillige bijdrage'.
In het winkelstraatje vol Oudhollandse souvenirs begint de landelijke omgeving al aardig te vervelen. Ongewild passeren we het gewraakte café waar ooit de beruchte brand uitbrak; ramptoerisme was allerminst het doel van deze decadente tocht. Alleen de roodbonte koeienhuiden bij de zoveelste souvenirwinkel kunnen behagen: fijn als vloerkleed. Maar de gedachte aan de droevige blik van de koeien ("houd van mij!") die we op onze pleziertocht hebben ontmoet, voorkomt een impulsieve aanschaf. Wat moet je ook eigenlijk met een dode koe in huis? Lianne en ik kijken elkaar aan: we gaan. De aal staat ons fanatiek op te wachten en Lianne zet de auto vol in zijn achteruit. Het dak blijft dicht.
In de namiddagzon komt de Saab cabriolet met piepende banden tot stilstand voor het Amsterdamse Panama. Het terras van Panama ligt vlak naast een drukke autoweg en lui achterover leunend - sandaaltjes onder tafel, autosleuteltje in de tas - bestellen we een koel glas witte wijn. Opgelucht worden de uitlaatgassen opgesnoven. We zijn weer thuis.

P.S.: Kreeg net een sms van Lianne: 'serieus geshopt, Saab gekocht'. Het wordt weer een mooie, lange zomer. Zonder Bridget, zonder hoofddoekje, want gelukkig is het geen cabrio.