Twee weken later slaat de paniek toe. Wat heb ik nou weer gedaan? Het zweet breekt me uit als ik bedenk wat ik allemaal met het Tulpjes-bedrag had kunnen doen: naar New York, een derdehands auto, 21 paar schoenen. Tien jaar geleden las ik nog de krant op een doorgezakte bank met verhullende grand foulard, sliep ik op een stuk schuimrubber van de Albert Cuypmarkt en propte ik mijn kleren in een bejaarde wasmachine.
Toegegeven, toen mijn knalrode bank - gekocht van zelf verdiend salaris - arriveerde, was ik trots. De eerste nacht op het verse matras vroeg ik me af hoe ik het nog zo lang had uitgehouden op dat oude vod. En ik was aangenaam verrast toen de was werkelijk wit in plaats van grauw uit de machine kwam na installering van het nieuwe apparaat. Beetje bij beetje veranderde het bij elkaar geraapte zooitje in een 'eclectisch interieur'. Maar anno 2002 kijk ik om me heen en zie ik in plaats van een mooie verzameling, één grote overbodige berg materie.
"Andere mensen kunnen niet uit elkaar vanwege de kinderen, wij niet vanwege de stoelen," gooit Marvin vrolijk nog wat olie op het vuur gooit. Vinger op de zere plek: het wordt allemaal wel erg serieus met eetkamerstoelen 'waarop je een hele avond kunt zitten' en die bovendien 'lang meegaan'. Straks draai ik in het bejaardentehuis nóg rondjes op zo'n oranje bloem (opgehoogd met een opblaasbaar kussentje? voorzien van een beschermend zeiltje? ). In paniek bedenk ik dat we de stoelen maar af moeten bestellen. Er is voor eentje aanbetaald, zou ik dat geld nog terug kunnen vorderen? Ik bedenk wat ik tegen de verkoper moet zeggen ("wegens vertrek naar het buitenland..."), spring al bijna op mijn fiets richting KNSM. Ik wil geen materialist zijn! Ik wil me niet begraven in dure spullen! Materie is ballast! Laten we alles van de hand doen, naar India verhuizen en in een zelfgebouwde hut gaan wonen. Koken op een vuurtje, wassen in de rivier en slapen op een rieten mat. 's Nachts droom ik van een levensgrote tulp die zijn verstikkende stengel om mijn nek draait.

Op een dag arriveren de Tulpjes. Ze staan te stralen op hun glimmende voet. Eentje lacht voluit naar me: kom zitten. Ik zwier net zo lang in de rondte tot alles draait, de muziek gaat hard, er wordt een wilde dans opgevoerd ter ere van de oranje adoptiekinderen. Zo mooi, zo sterk, zo ontzettend lief! Ik begrijp ineens wat het is, moederliefde, houd nu al van de Tulpjes of het mijn eigen kinderen zijn. Met een tevreden blik kijk ik om me heen: de dappere bank op wie ik altijd kon uithuilen, het hartelijke bed dat nooit zeurde als ik er dronken in rolde, de ijverige wasmachine die geen lastige vragen stelde toen er ineens mannensokken in haar trommel werden gestopt. Met hen deel ik net zo goed een verleden als met hun illustere voorgangers. Zij horen bij mij, al kan ik ze soms wel achter het behang plakken. En ook met de Little Tulips ga ik vast veel mooie avonturen beleven. Zachtjes aai ik de Tulpjes over hun oranje bol. We zijn een gezin.