In haar woonkamer stonden twee lange banken met zelfgemaakte kussentjes tegenover elkaar. Zij lag languit op de ene en ik op de andere bank tot laat in de nacht te praten, alsof we tegelijkertijd bij de psychiater op de divan gingen. Geen muziek, geen franje, alleen een potje thee. We namen ons wel voor om uit te gaan, maar als puntje bij paaltje kwam, lagen we liever op de divan. Toen het uit was met m'n vriend serveerde de Diva wekelijks spaghetti omdat ze wist dat mijn eenpersoons menu bestond uit kaascrackertjes en kiwi's, ik nam haar mee uiteten als ze rood stond. Zij luisterde uren naar de verhalen over m'n ex, ik dacht met haar mee als die van haar weer eens midden in de nacht op de stoep stond. Samen verzonnen we ingewikkelde wraakscenario's om de exen voor eeuwig te straffen.

Eén van haar best bewaarde geheimen was haar klerenkast vol design. Niemand had ook maar een vermoeden, want ze liep erbij alsof ze sinds haar puberteit niet meer wist wat 'in de mode' was. Een wijde, verwassen trui met groene olifanten, die nog uit de tijd stamde dat je 'sweater' zei, was favoriet. Haar haar droeg ze onveranderlijk in een dun vlechtje.
Met oudjaar gaf ik een feest en zag bij hoge uitzondering een designbroek van de Diva het daglicht. Met de grootst mogelijke moeite kreeg ik haar het huis uit. Ze had een hekel aan vuurwerk, riep dat ze alleen in een brandvrij pak en een motorhelm de stap zou wagen. Rond twaalf uur 's nachts arriveerde ze eindelijk met veel bombarie op het feest. Wulps draaide ze in het rond om haar strakke broek te tonen: "Versace! Fantástisch hè?" De rest van m'n vrienden keek verbaasd of geërgerd naar deze vreemde verschijning; weliswaar had ze niet voor een motorhelm gekozen, maar wel voor een enorme muts met kleppen, oorwarmers en een beschermende, oudroze bril met plastic glazen.
In restaurants kon ze al net zo bijdehand zijn, terwijl ik nog liever stierf dan iets te zeggen van lauwe soep of botte bediening. "Geneer je je voor mij?" riep ze na een overtuigende scène als slotstuk door de zaak. Mijn rode hoofd veroorzaakte bij haar een klaterende lach.

Toen ik met vrienden in Italië vakantie vierde, kwam ze me opzoeken. Dat ging niet zonder slag of stoot, want ze bleek jaren niet op vakantie geweest; het leven in Amsterdam was al enerverend genoeg. Romantisch haalde ik haar op van een klein treinstation, waar de Diva in de hal zat te wachten bovenop drie enorme tassen: "Kind! Ik ben al twee keer ten huwelijk gevraagd vandaag!" We vielen elkaar dramatisch in de armen en bij een bakkertje bestelde ze in rap Italiaans frivole gebakjes om het weerzien te vieren. Tijdens haar verblijf sliepen we nauwelijks omdat we elkaar zoveel te vertellen hadden.

Op een dag veranderde de Diva radicaal haar glamoureuze levensstijl. Het begon haar op te vallen dat anderen afstudeerden, banen kregen, carrière maakten, terwijl zij halverwege haar studie was blijven steken. Orde en regelmaat had ze als nieuw devies. Op de Freudiaanse divan wilde ze niet langer hangen, voor het serveren van spaghetti had ze geen puf en samen op vakantie kwam er niet meer van. Gesprekken over films, het leven of de mensheid in het algemeen voerde ze ook niet meer. Zelfs niet over Jeremy Irons, met wie het toch allemaal begonnen was. De kast vol design bleef voorgoed gesloten.

Af en toe kom ik de Diva nog tegen. De twinkeling in haar groene ogen is gedoofd. Haar lach klinkt nog altijd hard, maar niet zo vrolijk meer. Het vlechtje is verdwenen, ze heeft nu een streng, kort kapsel - Oostblok oude stijl. In gedachten noem ik haar de Russin. Van de Diva heb ik afscheid moeten nemen. Ik ben in de rouw.
De Diva is dood.