Ik kijk opnieuw naar buiten. De kade is leeg, de hemel oogt grauw. Waarom verlummel ik deze vrije uren? Waarom heb ik vandaag nog geen enkele zinnige gedachte gehad? Waarom duurt deze dag zo vreselijk lang? Het ergste is misschien nog wel dat ik geen goede reden heb om me lamlendig te voelen. Natuurlijk heb ik de hele wereld al de schuld gegeven: een vriendin die alleen met zichzelf bezig is, een collega met een slecht humeur, de deadlines die boven m'n hoofd hangen en een hardwerkende vriend die me te weinig aandacht geeft. In deze bui blaas ik elk wissewasje op tot een derdewereldoorlog. Wat me nog meer irriteert omdat ik weet dat ik mezelf gek maak zonder reden.
Vervelend toch, dat de mens er toe veroordeeld is in zijn eigen hoofd te blijven. Ik heb genoeg van mijn sufgedachte hersens, die almaar in dezelfde rondjes blijven draaien en van malen hun beroep hebben gemaakt. Wat zou ik graag een uitstapje maken naar het hoofd van een levenslustig persoon, vol van spannende gedachtes. Ik bedenk in wiens hoofd ik zou willen zitten. In het hoofd van m'n vriendin Aki, die nu verliefd in Las Vegas zit. In het hoofd van Madonna, die nu ongetwijfeld een cocktail drinkt op een blits feest en zich volkomen op haar gemak voelt. In het hoofd van Donna Tartt, die nu achter haar bureau schrijft aan haar volgende briljante boek.

Ik neem me voor om op reis te gaan. Naar Amerika.
Ik neem me voor om een feest te geven. Met zelfgemaakte cocktails.
Ik neem me voor om nu echt eens aan die debuutroman te beginnen. Een boek over mijn generatie.
Ik neem me voor om mijn hoofd te vullen met nieuwe gedachtes.
Maar nu kruip ik onder mijn dekbed.
Als ik straks wakker word, ziet de wereld er vast anders uit.