"Wat ga je dan precies dóen?" vraagt de vriendin van vroeger kritisch. We hebben sinds lange tijd weer eens afgesproken, in het café. De witte-wijn-stand staat inmiddels op drie, een vierde glas is onderweg. Ik heb net met veel bijvoeglijke naamwoorden mijn briljante idee uit de doeken gedaan. De vriendin mimet aanvankelijk nog braaf van 'o wat leuk' en 'dat klinkt spannend'. Maar nu wil ze een concreet antwoord.
"Nou gewoon, mooie dingen maken," zeg ik op een dat-spreekt-toch-voor-zich-toon. "Met inspirerende mensen. Vormgevers, fotografen, ontwerpers, kunstenaars..." Ha! Hier is over nagedacht.
Helaas, een zelfvoldane blik verschijnt in haar ogen: "Maar wát ga je dan precies maken?"
Stilte. "Projecten, we gaan spannende projecten opzetten," antwoord ik aarzelend.
Tja.
De locatie zie ik helemaal voor me, net als het interieur. De catering is eveneens tot in detail uitgedacht. Met wie ik ga samenwerken? Daar kom ik ook wel uit; ik ken genoeg leuke meiden die net als ik een flitsend bedrijf willen beginnen. Maar wat we gaan dóen, op die ontzettende inspirerende, vrijgevochten plek, dat weet ik eerlijk gezegd niet. Artikelen schrijven zou voor de hand liggen, alleen doe ik dat nu ook al. En hoe ik die stukken wil combineren met de foto's, lay-outs, ontwerpen en kunstwerken van die creatieve collega-vriendinnen? Andermaal tja.

De vriendin neemt een fanatieke slok van haar witte wijn. Ik zie haar denken: 31 jaar en nog steeds aan het zweven. O o o. Let op, nu gaat ze vragen of ik het soms niet meer naar m'n zin heb bij kom-hoe-heet-dat-blad-ook-alweer? En ja hoor. Snel breng ik het gesprek op haar. Nou, met haar gaat het dus ge-wel-dig. Baan? Fantástisch. Man? Ideáál. Zoontje? Een schát. Ze laat er geen misverstand over bestaan, haar leven is helemaal af.
En dat lijkt me nou precies het probleem. Want wat een gemis als er niets meer te dromen valt. Is ze soms vergeten hoe aangenaam het voelt om in het wilde weg te fantaseren? Dankzij de vriendin van ooit dreigt de paarse wand te verbleken, de muntthee af te koelen, de mediterrane muziek weg te sterven en de afhaalsushi te bederven. Ik wil de werkelijkheid helemaal niet loslaten op mijn gedroomde bedrijf. Blijf er vanaf! Dromen zijn mijn motor, ook al komt er nooit wat van terecht. Ik gooi de laatste slok wijn achterover en raffel het afscheid af; veel succes met fantastische baan, ideale man en schat van een kind.

Licht zwabberend fiets ik naar huis. Piepende banden. Op een groot winkelraam prijkt een papiertje: te huur. Oud pand, knusse ruimte met een karakteristiek trapje naar boven. Door mijn wimpers tuur ik naar binnen. Op het raam wordt langzaamaan een Sis-logo zichtbaar, een muur verschiet van kleur, middenin het kantoor verschijnt een comfortabele canapé. Opgewonden programmeer ik het telefoonnummer van de verhuurder in mijn mobiel, onder de E van eigen bedrijf. Dit kan geen toeval zijn.
(Drie weken erna herinner ik me ternauwernood waar ik dat nummer ook alweer vandaan heb en wis ik het uit mijn telefoonboek. Maar dat is later. Nu fiets ik met een grote glimlach verder. Thuis geef ik een bevestigend antwoord: het was een ge-wel-dige avond.)