Later op de avond zie ik haar dansen met haar nieuwe liefde, een opgeblazen figuur in een soort kapiteinsjas met een te bruin gezicht die met hebberige handen aan haar rode lovertjesjurk plukt. Pippi danst bevallig en laat zich kussen. Tegen de ochtend, als de asbakken uitpuilen en de drank op is, hoor ik van een vriendin hoe deze aflevering van Pippi Langkous is geëindigd. Stel je de volgende scène voor: Pippi grijpt in een onbewaakt ogenblik de mobiele telefoon van de Kapitein en bladert door zijn adresboekje. Ze vindt nummers van onbekende meisjes en zegt hem onomwonden waar het op staat. Kapitein op zijn beurt wordt boos omdat ze het waagt hem te controleren en vertrekt met flapperende jaspanden.

Terwijl de vriendin zich weer op de dansvloer stort, mijmer ik nog wat na. Ik overdenk dat veel vrouwen de Pippi in zichzelf negeren, omdat ze bang zijn voor het onbekende. Dat ze liever een leven leiden zoals het hoort, omdat dat duidelijk is en minder vragen opwerpt. Dat ze zo agressief op Pippi reageren omdat ze niet meer willen weten dat er ook nog een andere levensstijl mogelijk is, met minder sleur en met onverwachte momenten. Wanneer heb je voor het laatst buikpijn gehad van het lachen? Wanneer heb je jezelf voor het laatst verrast? Wanneer heb je voor het laatst het gave gevoel gehad dat er wat spannends stond te gebeuren? Die vragen stellen zij zichzelf niet meer, omdat ze bang zijn voor het antwoord. En dus halen ze liever hun neus op voor de Pippi's en roepen ze laatdunkend: "Wanneer word je nou eindelijk eens volwassen?"
'Piepie' heeft het geprobeerd. Ze dacht: als ik me aan de codes van volwassenheid houd, moet het lukken. Ze forceerde zichzelf en probeerde zich te binden aan een kapitein met flapperende jaspanden. Nu staat er Hork in haar telefoonscherm als hij belt. De rode lovertjesjurk komt prima van pas, want ze heeft nog een feestje te vieren. Pippi tegen wil en dank.