Ik ben de man in huis. Mijn vriend Marvin doet boodschappen, kookt en ruimt op, ik help mee. Hij zegt wat ik moet doen en ik volbreng de taak met een zucht - als ik het niet vergeet. De was is mijn afdeling. Zijn en mijn kleren maken een verre reis voor ze weer veilig in de kast belanden; eerst was zo lang in machine laten zitten tot hij ruikt naar natte hond en over moet, vervolgens vol wasrek dagenlang laten staan, daarna was in speciaal mandje doen en nog een week laten wachten, uiteindelijk was ongestreken en binnenstebuiten de kast in.
Als man word je uitgemaakt voor ongeëmancipeerde hork wanneer je weinig uitvoert in het huishouden - ik ben zelf ook niet te beroerd gepassioneerd mee te schelden op die 'luie varkens' met wie m'n vriendinnen samenleven - maar als vrouw oogst je louter lof met zo'n taakverdeling. Ik heb het goed voor elkaar! Hoe doe ik dat toch?
Zelf zie ik het allerminst als een prestatie. Ik moet me enorm concentreren om met de juiste ingrediënten terug te keren van de supermarkt en die zeldzame keer dat ik achter het fornuis sta, roer ik volkomen gestrest in een pan, terwijl zich een steeds grotere berg kookgerei, verpakkingen en schillen op het aanrecht vormt en de tegeltjes gesierd worden door klodders saus of soep. Om daar nou trots op te zijn?

Hoe andere vrouwen het wel voor elkaar krijgen snap ik niet. Zonder praktische beslommeringen ben ik al druk genoeg. Denken zij dan nooit: morgen maar, zie nog wel, of nu even niet? Ondertussen wordt de huishoudelijke kloof tussen Marvin en mij steeds groter. Terwijl hij verse pasta uit de machine tovert, avocadosaus brouwt voor over de vis en een keur aan groenten in de winkelwagen gooit waarvan hij 'nog wel ziet wat hij ermee doet', groeit mijn bewondering. En mijn onzekerheid.
Aan mijn opvoeding ligt het niet. Vroeger moesten mijn broer en ik meehelpen in het huishouden. Rond m'n vijftiende vond ik alles wat zweemde naar praktisch onbelangrijk, dat wel. Als mijn moeder me sommeerde mijn kamer op te ruimen, mompelde ik minachtend: "Waar gáát het nou om in het leven?" En stortte ik me op een zwaarmoedig gedicht in plaats van op mijn dichtslibde kamer. Tegenwoordig benijd ik het talent om te ordenen en tegelijkertijd vind ik het storend. Kranten en boeken zijn geen rommel maar gezellig, aan een kamer vol kleren kun je zien dat er geleefd wordt en mijn verzameling schoenen staat niet in de weg, maar is pure toegepaste kunst.
Toen Marvin en ik gingen samenwonen hebben we een afwasmachine genomen en een huishoudelijke hulp ingehuurd om de liefde niet voortijdig te laten stranden. Als dat we dan toch ruziemaken over het huishouden splits ik hem smetvrees in de maag. Hij noemt op zijn beurt mijn vorige, ontzettend knusse huis vol bijzondere spullen een uitdragerij. Daarna maken we het weer goed en gaan op de vertrouwde huishoudelijke voet verder.

Bij deze wil ik alle mannelijke ongeëmancipeerde horken en luie varkens een hart onder de riem steken. Hork/varken, ik weet dat je van goede wil bent, een nobel hart hebt, maar simpelweg dat talent mist voor absolute net- en reinheid. Dat het welhaast onmogelijk is wat zij van jou vraagt. Tot slot: vrouwen van horken en varkens, wees genadig. En laat af en toe lekker de boel de boel.