  |
|
 |
als een bloem Iedereen is jong en mooi en dun in de hippe club. Ik dans en ik voel me goed. Natuurlijk zijn de meisjes die om me heen dansen jonger, mooier en dunner, maar dat betrekken we vanavond nou eens niet op onszelf. Ik ben op het filmfestival in Cannes met een groepje collega's en zojuist zijn we probleemloos langs een batterij brede bodyguards gelaveerd. Bonsoir! Waar we de juiste zelfverzekerde tred vandaan haalden om te infiltreren in de hippe club? Een paar uur eerder zijn we over de klassieke rode loper gegaan, de lange trap naar boven. "Als een bloem," siste een ervaren collega-journalist en dit advies van de Cannes-veterane indachtig gooiden we onze schouders naar achteren - heel botanisch open. Verder was het zaak de trap schrijlings te beklimmen; gebruik onder de vrouwelijke sterren en misschien ook wel noodzakelijk als je een minirok draagt tot net onder je navel en je niet met je kruis in een tijdschrift wilt. Dus daar gingen we, open als een bloem. Zou ik normaliter door verlegenheid bevangen worden, nu deed ik schaamteloos zo lang mogelijk over de weg naar boven. Al flitsten de camera's niet voor ons, al zoemde de tv op een filmster in, al gilden de fans naar een ander, het voelde fantastisch! In de hippe club werkt de energie van de modellen en acteurs in spe aanstekelijk. De vanzelfsprekendheid die er uit spreekt: natuurlijk gaat dit leven van een stralend spiegelbeeld, blote jurkjes en biologische slablaadjes eeuwig duren. De klok? Die hoort bij een andere wereld, waarin de supermarkt om acht uur dichtgaat, de trein vertraging heeft en het morgen weer vroeg dag is. Not tonight, baby. Vannacht zijn we jong en hebben we de tijd aan onze kant. En dus dansen we en vieren we dat dit moment nooit meer voorbij gaat. Een paar uur later laat ik me in de kussens van een loungebank zakken. Geloof me, na twee dagen Cannes drink je champagne alsof het spa rood is: heerlijk, zo'n verfrissend glaasje prik. Geen idee hoe laat het is. Ik kijk tevreden rond. Naast een decoratief bedoeld bed met grote kussens staat een glimmend, zwart gevaarte. Er zit een klein meisje in met eveneens een glas champagne in haar hand. Ze draagt een rood T-shirt met een goud Playboylogo. Rustig kijkt ze me aan, haar hoofd een beetje scheef. Ze is heel petit. Haar vrienden op de loungebank zitten te laag om mee te kunnen praten, haar benen hangen stil in de stoel, haar dunne rechterarm ligt in een bocht. Om haar onwaarschijnlijk smalle pols zit een punkig, zwart bandje. Ze is de enige in een rolstoel. Ik vraag me af wat er in haar hoofd omgaat. Vermaakt ze zich? Of wil ze naar huis, maar moet ze wachten tot haar vrienden zo ver zijn? Heeft ze hulp nodig bij het aantrekken van dat rode T-shirt? En zo ja, zou dat ooit wennen? Zou het wennen dat anderen, zoals ik, naar haar staren? Dat ze altijd de enige is in een club, of waar dan ook? Dat ze nooit zal weten hoe het is om te dansen en de tijd aan je zijde te hebben? Als ik naar m'n hotel loop, verbaas ik me over het gemak
waarmee m'n benen me dragen, m'n armen meebewegen, m'n hoofd moeiteloos rechtop
blijft. Een lichaam dat het doet, wat fijn toch eigenlijk. |
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl |
|