Voor aanvang van de les zijn Lianne en ik giechelig naar binnen gestapt; we konden er niet over uit dat we samen zomaar een sportschool bezochten in plaats van een café. Normaal gesproken zie ik Lianne als de schemer valt, de muziek voluit gaat en de wijnglazen worden volgeschonken. Nu werken we ons op klaarlichte dag in het zweet op zweverige klanken met een fles water aan onze zijde. De yogaman heeft nog een uitsmijter voorradig: vijf minuten op ons hoofd staan. "Hef kurrits, hef feet, hef strenkt." Voor ik het weet, heeft hij mijn been te pakken en ga ik de lucht in. Ik - sta - op - mijn - hoofd. En ik durf me niet meer te laten zakken, dus ik vrees dat ik de vijf minuten ook nog vol ga maken.
Naast mij voltrekt zich een kleine revolutie. "Ik wil niet op mijn hoofd staan," zegt Lianne in luid en duidelijk Nederlands. Burgerlijk ongehoorzaam kruist ze haar benen voor zich. Ik begin te gloeien van trots. Daar zit mijn dappere vriendin, geheel afwijkend van de yogacodes in haar DKNY-joggingbroek. Het gloeien gaat over in schaamrood. Wat is dit voor kuddegedrag? Waarom heb ik ook niet gewoon 'nee' gezegd? Zet meer dan vijf mensen bij elkaar en ze hobbelen als makke schapen achter de leider aan, ook al is dat een kale macho die fonetisch Engels spreekt en zich Goja noemt. Met een luide plof vallen m'n benen op de grond. Genoeg.

Voor de deur van de sportschool praten Lianne en ik verontwaardigd na. Wat is dat nou voor manier van lesgeven? Die vent stikt er maar in met z'n doorgeslagen oefeningen. De sadist. We zwijgen verschrikt. Daar heb je 'm. Zien we dat nou goed? Ja hoor, yogaman deelt een vette knipoog uit. De brutaliteit! De zelfgenoegzaamheid! O, wat is die man tevreden met zichzelf.
Maar hij heeft het voor elkaar. De komende week zullen we eindeloos handstand oefenen, avondenlang op ons hoofd staan, terwijl zijn mantra nagalmt: Hef kurrits, hef feet, hef strenkt. Tegen wil en dank in de ban van de macho yogaman.