Hè gelukkig, we kunnen het DNA de schuld geven. Het is nu wetenschappelijk bewezen: zeuren zit vrouwen in de genen. Een onderzoekster van de Universiteit van Michigan heeft dat ontdekt. Wel zo prettig voor ons, want als de oervrouw al zeurde, wie zijn wij dan om dat eeuwenoude instinct te ontkennen?

Vrouwen gaan vooral zeuren als ze stress hebben. Op het werk zie je daarom duidelijk een verschil tussen overbelaste vrouwelijke en mannelijke collega's. Vechten of vluchten, dat is de mannelijke reactie op werkstress, wat stamt uit de tijd dat hij nog in een berenvel pleegde rond te huppelen. Niet dat hij een collega in elkaar ramt of met de laptop onder de arm naar huis sprint als de stress hem te veel wordt. Nee, hij gaat er tegenaan (vecht!) of duikt in een stapel dossiers (vlucht!). Droevig voor hem, fijn voor de baas.

Als vrouwen stress hebben, dan krijgen ze de neiging om te zorgen en medestanders te vinden: tend and befriend . Terwijl onze overbelaste mannelijke collega's met rood aangelopen hoofd nóg een order binnenslepen en zich een weg banen door de papierstapel, rennen wij rond met kopjes koffie voor onze collega's, of hangen we op een belendend bureau om eens uitgebreid uit de doeken te doen hoe druk we het wel niet hebben. En passant gooien we er nog wat relatiestress - hij werkt over omdat hij zo gestrest is maar dat weten we niet, dus verdenken we hem van een minnares - en kinderellende (nachtelijke huilbuien, inentingen en doorkomende tanden) tegenaan. Na dit uitgebreide potje zeuren gaan we verfrist weer aan het werk, terwijl het luisterend oor al roerend in z'n koffie met de ellende achterblijft. (En wat nou als het een gestreste mannelijke collega betreft die zich net eens ferm op een werkachterstand wilde storten? Je kunt hem wegdragen.)

Dat vrouwen anders op spanningen reageren, hebben wetenschappers nogal laat ontdekt, want tot voor kort werd negentig procent van het onderzoek naar stress met mannelijke proefpersonen verricht. Vrouwen zijn zo wisselvallig vanwege hun cyclus, dat vonden de heren onderzoekers - dames kunnen 't toch niet geweest zijn? - ingewikkeld. Je weet immers nooit of vrouwelijke proefpersonen last van stress of van hormonen hebben en dus werden ze voor het gemak maar geheel genegeerd.

Niet te geloven, toch eigenlijk. Want juist die fijne hormonen zorgen voor heel wat (werk)stress, weet ik proefondervindelijk. Volgens mij kan íedere werkende vrouw dit bewijs zo leveren. Globaal ziet de curve er als volgt uit. Week één van de cyclus: in de gloria dartel ik door het leven. Stress? Nooit van gehoord. Week twee: de stemming is nog steeds opperbest en stressvrij, maar er beginnen al wat barstjes in het vernis te komen. Week drie: waar is hier de nooduitgang? Ik neem de kleinste werkperikelen zwaar op, het woord 'deadline' werkt als een rode lap op een stier en ik ben in staat wakker te liggen van een simpel telefoontje. Dit is de fase waar later om gelachen wordt met vriendinnen - want o wat hebben we ons weer druk gemaakt om niets - maar die op het moment zelf helaas niet gerelativeerd kan worden. Week vier: het ergste leed is geleden. Het stresspijl zakt en ik durf er inmiddels weer op te vertrouwen dat ik de deadline ga halen (zoals elke maand).

Vertel ik m'n collega's hoe de vlag erbij hangt? Nee, dat staat zo slap. Werkgevers hoeven dit al helemaal niet te weten, want wie zit er te wachten op een hormoonterrorist? Werknemers hebben om minder een kantoorgebouw opgeblazen, of een directeur gegijzeld. Bij nader inzien is nader wetenschappelijk onderzoek misschien toch niet zo gewenst. Voor je het weet, worden we weer als het zwakke geslacht beschouwd - gevaarlijk in tijden van recessie. Laten we maar zwijgen over de hormoonstorm die binnenin woedt en de stress doet oplaaien. Ik geloof dat ik eens ga stoppen met dit stukje. Kopjes koffie halen, leunen op het bureau van m'n collega en dan heerlijk even zeuren. Het is de derde week van de maand, vandaar.