  |
|
 |
achter de aardappels Verpletterend nieuws, op de voorpagina nog wel. Nederland eet om zes uur 's avonds. Een haastig opgepiepte Andalusische visschotel voor de televisie? Nee hoor, het gezin zit met elkaar aan tafel en eet gekookte aardappels, blijkt uit een recent onderzoek in opdracht van Albert Heijn. We dachten dat we vol de 21ste eeuw waren binnengestoomd, geheel geïndividualiseerd. Met een hoogstpersoonlijke levensstijl die heel wat hoofdbrekens kost, omdat we zelf moeten bepalen wat we willen en dus ook wat en hoe laat we willen eten. Maar we blijken ons nog steeds massaal braaf te voegen naar het patroon van onze (voor)ouders. Ik krijg een visioen van een eikenhouten tafel, schamel licht à la de Aardappelvreters. Noeste arbeiders hangen hun grote polderkoppen diep over het bord. Moeder met rauwe handen van het schillen. Vader gebogen onder de last van de financiële zorg voor zijn gezin. De kinderen een kopie van de ouders, met het borstelige haar van pa en de scherpe kin van ma. Als de aardappels droog staan, volgt van vaders zijde een nors commando: "Jus!" Waarop de juskan (met vastgelijmde schotel) zwijgend wordt doorgegeven, zonder alsjeblieft of dankjewel - de woorden zijn schaars in deze Hollandse huiskamer. Ongetwijfeld is de tafel nu van teakhout, verspreidt de Ikea lamp een helder licht, zijn de aardappelen voorgeschild en wordt de jus beleefd aangereikt, maar toch vind ik het een schrikbeeld. Zo'n geregeld leven, elke dag op dezelfde tijd boven de dampende piepers. Balkenende kan tevreden zijn, het traditionele gezin is nog altijd stevig verankerd in de Hollandse klei. Voor de duidelijkheid: ik heb niets tegen kinderen. Het gezin, daar heb ik moeite mee. Een gezin is vaak weinig sociaal, naar binnen gekeerd. Je voelt je gauw te veel, zeker als je zelf geen kinderen hebt. Wel eens een gezin geobserveerd in een restaurant? De meeste gezinsleden lijken zich geheel niet bewust van hun omgeving; terwijl ik ze uitgebreid beloer - ze merken toch niets - zijn zij enkel met elkaar bezig. Ze duiken gezamenlijk in de menukaart, lachen om elkaars inside grapjes en gaan in ploegen naar de wc (moeder met één of twee kinderen aan de hand). Zelfs bij het verlaten van het restaurant kijken ze niet op of om, zo worden ze in beslag genomen door wat ze allemaal meetorsen aan buggaboos, voorraadtassen en speelgoed. Ik snap 't ook wel. Sterker nog: het is om jaloers op te zijn. Als gezin heb je genoeg aan elkaar. Je hoeft er niet zo nodig op uit om contact te maken, want je bent onder verwanten. Heerlijk comfortabel. En dat is tegelijkertijd precies de reden dat ik er géén zin in heb; het mag vooral niet te comfortabel worden. Ik moet me nu wel op de buitenwereld richten omdat mijn leven anders te saai, te leeg, te kil wordt. Naar dat feestje waar ik behalve de jarige niemand ken. Naar de kroeg vol vreemden. Naar die afspraak met vriendinnen, terwijl ik eigenlijk te moe ben. Ik heb lang niet altijd zin om naar buiten te treden, maar als ik het doe, word ik er blij en energiek van. Anders zit ik enkel met m'n vriend achter de aardappels. Of achter m'n opgepiepte Andalusische visschotel van Albert Heijn. Nu ik eraan denk: m'n vriend is er niet vanavond, dus ik eet alleen. Ongezellig. Misschien kan ik nog wat afspreken, maar wie is er thuis rond deze tijd? Singles en samenwonenden hebben het te druk, die zijn aan het werk of uit. Ik denk dat ik m'n vrienden met kinderen maar eens ga bellen. Het is nu half zes, ik heb nog dertig minuten. |
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl |
|