![]() |
doekkie Het is sterker dan mezelf. Ik wil iets nieuws. Vreemd, maar van een pas verworven kledingstuk, een paar verse schoenen, een nieuwe tas gaat een belofte uit. Alsof daarmee niet alleen je verschijning maar het hele leven spannend en anders wordt. Koortsig fiets ik door de stad, al weet ik dat het gevaarlijk is om me nu in de buurt van winkels op te houden; deze stemming vereist eenzame opsluiting in een geluidsdichte kamer tot de koorts gezakt is. Te laat. De fiets staat al geparkeerd en ik bevind me in een rare winkel vol verjaarde leren jassen; als ik nou voor een prikkie een mooi exemplaar op de kop weet te tikken, blijft de schade beperkt. De Indiase verkoper - klein van stuk, groot van glimlach - ken ik van de vorige keer. Toen was ik wegens bezuinigingen ook al zijn dichtbepakte winkel ingedoken op zoek naar dat ene, perfecte, betaalbare jasje. De vrolijke verkoper bediende drie klanten tegelijk, rende af en aan met de meest vreselijke modellen en lachte op gezette tijden charmant. "I am going to make you happy," beloofde hij en weg was hij weer om de andere twee klanten gelukkig te maken. Ik waande me in India, kreeg visioenen van het overvolle Bombay, met op elke straathoek een verkoper die je het grote geluk belooft. De zoete geur van dat wonderlijke land kwam de neusgaten binnen, ik zou er zó weer naartoe willen. Alleen naar het afdingen heb ik geen heimwee, dus liet ik het jasje hangen. "I'll make you happy," riep de vrolijke verkoper me hoopvol na. Met die belofte in m'n oren stap ik de tweede keer koortsig
en wel recht op dat ene jasje af. "Maak me blij," mompel ik, terwijl
de rits blijft steken. Maar de vrolijke verkoper staart mismoedig voor zich
uit. Hij doet geen poging me iets aan te smeren zoals vorige keer - "we
don't have the name, but we dó have the quality" - en zijn ogen
branden, alsof hij net gehuild heeft. Ik had me ingesteld op een ritueel partijtje
afdingen, maar hij belt somber z'n baas, die de prijs bepaalt. |
|
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl |
||