Zo was het gegaan als ik de moed had gehad. In werkelijkheid ging ik vastgeplakt aan mijn stoel in de weer met onwillige stokjes, propte m'n mond te vol met de gestoomde exotica en knoeide sojasaus op m'n laars. De hekel aan mezelf groeide met de minuut. Niets nieuws onder de zon: als klein meisje hield ik al niet van verjaardagsactiviteiten. Terwijl de anderen juichten wanneer de verrassing bekend werd - "jongens, we gaan bowlen!" - kroop ik mistroostig met te veel kinderen op een krappe achterbank. Ik slaagde er immer in die veel te zware bal in de goot te krijgen, terwijl de kegels me vanaf de achterlinie uitlachten. Ook het bezoek aan het golfslagbad (de uitnodiging: 'wat we gaan doen is een verrassing, neem je zwemkleding mee') vond ik geen feest. Blauw van de kou warmde ik mezelf aan de knuffelmuur, gedwee wachtend op de volgende golfslagronde. Waarom gingen we niet gewoon gezellig spelen?
Op deze verjaardag werd een spel gespeeld dat me al evenmin lag: Volwassenheid. Ik keek door het raam naar het strakke balkon met keien, waar een eenzaam boompje in een betonnen bak wachtte op betere tijden. Ineens verlangde ik naar een grote, overwoekerde tuin om in te rennen. Maar we zaten allemaal stil en deden we of we alles wisten, alsof ons leven af was. Op het verjaardagsfeest was niets aan te merken en dat bleek nou precies het probleem. De perfectie greep me naar de keel, drukte mijn luchtpijp dicht tot ik sterretjes zag.
Ik weet het wel. De benauwdheid die me overviel, lag niet aan de jarige of de gasten, maar aan mezelf. Ik laat me imponeren door zo veel zekerheid in één huiskamer en dat moet ik helemaal niet doen. Naarmate ik ouder word, weet ik steeds minder antwoorden. Is dat erg? Nee. Wel verontrustend, angstaanjagend bij vlagen. Misschien is dat voor mij de definitie van volwassenheid.

Met die verjaardag is het trouwens toch nog goed gekomen. Toen de eerste wijn over het perfecte karpet ging en de bitterballen het vet in plonsden omdat iedereen na de dim sum nog honger had, werd het zomaar gezellig. We kregen het over dromen en toen bleek het leven niet zo perfect, zo af als het leek. Iedereen in de kamer had een droom en knagend aan een bal heb ik ook die van mij verklapt: naar Zuid-Afrika om te reizen en te schrijven. Daar in die versierde huiskamer wist ik ineens dat het tijd was voor een reis naar het land van de imperfectie, waar de columns op straat liggen. Niet ooit maar nu. Dus bij deze: ik ben een half jaar weg. Naar Kaapstad met m'n laptop onder de arm. Je hoort nog van mij.