Een halve week later rijd ik over de M3 in de stokoude Kever van Annemieke - hij heeft hetzelfde bouwjaar als ik. De stad strekt zich uit, met de koude Atlantische oceaan aan de ene kant en de warme Indische oceaan aan de andere kant. Met de rijke buurten, waar de blanken zich hebben verschanst achter hoge hekken, en de onbeschermde townships, waar de arme zwarten wonen - daar hebben tien jaren van democratie weinig aan veranderd. En altijd de bergen die zo hoog boven de gebouwen uit rijzen dat de stad nietig lijkt. De auto maakt het geluid van een opstijgend vliegtuig. Zo veel schoonheid, zo veel tranen. Daar werd ik twee jaar geleden door geraakt en nu opnieuw. Ik weet weer waarom ik hier ben.
Op dat moment gebeurt het. Terwijl de Kever opstijgt, landt een lang verwachte gast met een koffer vol bagage - zeker niet altijd nuttig, maar wel míjn bagage. Het is m'n geest die zich herenigt met de rest van mij. Welkom geest, remember Africa?