  |
||
 |
blij met mijn baan "Mijn hele salaris gaat op aan kinderopvang." Door wie wordt deze klacht geuit? A Door een man. B Door een vrouw. Ja inderdaad, het goede antwoord is B. Het zijn altíjd vrouwen die je op dit soort uitspraken kunt betrappen. En ik maak me daar kwaad over. Natuurlijk, vrouwen werken vaker parttime en ze verdienen gemiddeld minder dan mannen. Kinderopvang is bovendien schrikbarend duur. Het lijkt mij ook frustrerend als een half salaris opgaat aan een paar dagen opvang. Toch vind ik het een rare redernatie. Ooit een man horen roepen dat z'n salaris (voor een deel) opgaat aan de crèche? Welnee, voor hem is het vanzelfsprekend om te werken, anders raakt zijn gezin aan de bedelstaf. Nederlandse mannen gaan gemiddeld zelfs méér werken na de geboorte van het eerste kind, blijkt uit onderzoek. De antwoord-B-vrouwen roepen vervolgens verrassend vaak dat ze "net zo goed thuis kunnen gaan zitten". Want, redeneren ze, economisch voordeel leveren die paar dagen werken per week nauwelijks op. O, het klinkt zo mooi en o zo geëmancipeerd: vrouwen moeten kunnen kiezen of ze willen werken. Zelf fantaseer ik vaak genoeg over een baanloos bestaan, waarin m'n vriend ploetert voor het geld - daarvoor heb ik geen peperdure crèche nodig. Al mijmerend zie ik een zoete film: ik in een wilde bikini aan een overdreven blauw zwembad, met een koel glas wijn en - vooruit - m'n laptop binnen handbereik, mocht ik last krijgen van inspiratie. Maar al snel neemt het scenario een horrorwending: wat nou als het onverwachts uitgaat en ik in die flinterdunne bikini op zoek kan naar een stevige doos om in te slapen? Dat het leven als werkende moeder vermoeiend kan zijn, begrijp ik best. 's Nachts een huilend kind troosten, 's ochtends naar de crèche racen en dan nog gemotiveerd op je werk verschijnen: ga er maar aanstaan. Ook zonder die beslommeringen slaag ik er al geregeld in om met versufte hersenen en decoratieve wallen aan mijn werkdag te beginnen. Dat het Nederlandse leven razendsnel gaat - zeker voor werkende moeders - wil ik absoluut niet bestrijden. En de keerzijde van een baan zie ik zeker: stress, af en toe een moeilijke collega en een hoofdpijntje aan het eind van de dag. Maar wie zegt dat werk altijd leuk moet zijn? Als we serieus genomen willen worden in ons werk, moeten we beginnen met ons werk zélf serieus te nemen. Een baan is geen hobby, geen volksdansen of kleiduifschieten, waar je na één cursus voor beginners weer mee stopt als het financieel even tegenzit. Werk brengt méér dan een salarisstrookje. Ik heb het gevoel dat ik daardoor midden in de wereld sta, mensen ontmoet die ik anders nooit zou ontmoeten, m'n talent benut. Je mag het nooit hardop zeggen en ik krijg vast alle bewust niet werkende moeders over me heen, maar toch doe ik het: ik ben bang dat oplopende crèchekosten voor veel vrouwen een geldig excuus vormen om die keerzijde van het werk te ontlopen. Wil de carrière niet vlotten, dan is de keuze snel gemaakt en gaat de baan eraan. (Zéker als hun echtgenoot niet meer doet in het huishouden dan ritueel de afwasmachine inruimen.) Als ik wil dat er werkelijk wat verandert, kan ik het eigenlijk niet maken om achterover te blijven leunen. De strijdlustige generatie vrouwen voor ons pakte in zo'n geval een oud laken en kalkte je er met verf een ferme leus op. BLIJ MET MIJN BAAN! Daarna gingen ze demonstreren, in weer en wind, met storm en regen. Eerlijk gezegd zie ik mezelf dat niet doen. Ik weet zeker dat mijn generatie betrokken is, maar georganiseerd verzet, daar zijn we denk ik te individualistisch voor. Ik wel althans, dus protesteer ik met woorden. Sorry, maar ik verlang ineens naar een koel glas wijn en een ligstoel in de laagste stand aan de rand van een overdreven blauw zwembad. Hard gewerkt deze week, is dat een geldig excuus? |
|
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl |
||