  |
|
 |
verdwaald in de jungle Ik ben op zoek naar de kerk. De township van Durban geeft z'n geheim op deze hete zondagmiddag niet zomaar prijs. Goed speuren. Golfplaten hutjes. Heuvels van rode aarde. Diepgroene, tropische bomen. Maar een kerk? Het gezang stuurt me de juiste kant op. Rijen rode en kanariegele plastic stoelen onder een afdakje; daar blijkt het godshuis uit te bestaan. Samen met een groep lichtgevend witte Nederlanders die erbij lopen alsof ze in de film Out of Africa the sequel figureren - ik heb al zeven kaki broeken met afritsbare pijpen geteld - word ik aan de kerkgemeenschap voorgesteld. Het is de bedoeling dat de westerlingen speelgoed doneren aan het plaatselijke schooltje. Als zeldzame kunstwerken worden we getoond aan de Zulu gemeenschap, die ons vriendelijk maar ook wat verveeld bekijkt - we zijn vast niet de eerste verzameling westerlingen die hier geveild wordt. Één slanke vrouw met een diep donkere huid blijft onvermoeibaar stralend lachen, alsof ze een binnenpretje heeft, en klapt in haar handen. "Halleluja," roept ze. Als voorzinger begint ze hard en zuiver te zingen, waarna haar geloofsgenoten invallen. De zangeres straalt zo'n kracht uit dat ik naar haar blijf kijken. Na afloop van de dienst ren ik met m'n opschrijfboekje achter haar aan. Ik moet haar spreken! De zangeres heet Symengili. Wanneer ik haar complimenteer met haar mooie stem, vertelt ze dat ze vroeger vreselijk vals zong. "Iedereen lachte me uit als ik m'n mond opendeed," zegt ze. "Maar op een dag kon ik ineens zingen. Dit talent heb ik van boven gekregen." Symengili is een alleenstaande moeder. Mannen komen er bij haar niet meer in, al valt 't met haar schoonheid niet mee om ze op afstand te houden. Ze wil geen aids oplopen, bovendien heeft ze geen man nodig. Symengili is zelfstandig ondernemer. Ze verdient de kost door eten te koken voor de taxichauffeurs in de omgeving. Haar huis heeft ze met eigen handen gebouwd. Elektriciteit tapt ze illegaal af, water haalt ze met een grote emmer op haar hoofd. Als een huishoudelijk apparaat kapot is, repareert ze het zelf. Ik krabbel haar verhaal op en loop over van bewondering. Wat ben ik zelf een sukkel. Mijn pen en blocnote zijn het enige gereedschap dat ik kan hanteren. Ik weet niet hoe je een hut bouwt. Of hoe je elektriciteit aftapt. Het enige wat ik op mijn hoofd kan dragen is een hoed en als er geen water meer uit de kraan komt, pak ik de Gouden Gids erbij. Gaat mijn wekkerradio kapot, dan koop ik verwend een nieuwe. Het is te erg voor woorden, maar ik behoor tot de categorie vrouwen die haar band laat plakken door een man. En als ik geen man kan vinden die zo gek is, hobbel ik mokkend naar de fietsenmaker. Het zweet breekt me uit. Stel dat ik verdwaal in de tropische bossen rond Durban, hoe moet ik mezelf dan redden? Ik weet het verschil niet tussen een dorre tak of een slingerbare liaan. Om een vuurtje te stoken heb ik een pak lucifers én een pak aanmaakblokjes nodig. Ik kan geen giftige van een eetbare bes onderscheiden. En waar vind ik water als de fles Spa blauw leeg is? Bij Expeditie Robinson zou ik onmiddellijk worden weggestemd. Nee, in de jungle kan ik nooit of te nimmer overleven. Somber staar ik naar mijn blocnote. Ik maak mezelf wijs dat ik een zelfstandige vrouw ben, maar de basis van het overleven heb ik niet eens onder de knie. Welbeschouwd ben ik zelf een wegwerpartikel, een wekkerradio die goedkoper te vervangen is dan te repareren. Symengili lacht stralend naar mij, de waardeloze wekkerradio. Alsof ze m'n gedachten kan lezen zegt ze: "Wil je mijn verhaal opschrijven? Dat is belangrijk voor mij." Ik beloof het haar plechtig. Mezelf beloof ik dat ik in Nederland accuut een doe-het-zelf-cursus ga volgen. En als dat er niet van komt, plak ik voortaan in elk geval mijn eigen band. |
© Copyright Siska Mulder - www.siskamulder.nl |
|