Als ik Annemieke in de vertrekhal zie staan op haar gebloemde slippertjes, vraag ik me af waar ik me druk om heb gemaakt. We zijn weer samen! De eerste week produceren we ter ere van de hereniging met haar digitale camera 138 duo-foto's. We zijn net twee narcistische pubers in een pasfotohokje; je ziet direct het resultaat. (En er is niemand in de buurt om ons te beschuldigen van grenzeloze ijdelheid.)
Het voelt alsof m'n ouders een weekend weg zijn en ik eindelijk het huis voor mezelf heb. We springen nog net niet op de bedden, maar veel scheelt 't niet. De winkelkar gooien we vol met chips, de muziek staat keihard, we ontbijten met cake en slapen op rare tijden. Voor de vorm verzekeren we elkaar dat we binnenkort echt serieus gaan schoonmaken.
Na een maand knijpt Annemieke bezorgd in haar buik, mailt het thuisfront verheugd dat ik op de foto's van die 'gezonde wangetjes' heb en dwarrelen de stofvlokken vrijelijk door het huis. Geïrriteerd rennen we, bij gebrek aan stofzuiger, met stoffer en blik achter de vlokken aan - vergeefs. De ballonnen verschrompelen, het feest loopt ten einde. De digitale camera ligt werkeloos in een hoek. Daar zitten we dan, twee teleurgestelde kinderen zonder oppas. Ik ben hier gekomen om te groeien, maar het lijkt erop of ik alleen maar kleiner word.

Kun je iemand missen die je nog niet kent? Op een ochtend - we zitten net mistroostig aan ons rituele plakje cake - staat Albertina voor de deur. Ze is Xhosa en maakt in moeizaam Engels duidelijk dat ze geld wil verdienen met schoonmaken. Ze heeft een leeftijdloos gezicht, we schatten dat ze rond de vijftig is.
Krachtdadig gaat Albertina het stof te lijf. Op cakegebied eet ze ons er alletwee uit; de vijf plakjes die we voor de gezelligheid op een schoteltje presenteren, verorbert ze doodgemoedereerd één voor één. Ze kan lezen noch schrijven, heeft nooit eerder een laptop gezien en maakt met de ongelezen opiniebladen onbekommerd de ramen schoon. Maar o wat is ze levenswijs, Albertina weet hoe het moet. Gênant maar waar: er moest een oudere vrouw op ons pad komen om de weg te wijzen.

Ouder? Dat had ik gedacht. Op een dag onthult Albertina haar leeftijd: 35 jaar. Ze is ongeveer even oud als wij! Vier kinderen heeft ze en ze woont met haar gezin in een township. Terwijl wij, westerse verwende 30+ meisjes, de volwassenheid zo lang mogelijk uitstellen, kreeg zij haar eerste kind op haar zestiende.
Braaf luisteren Annemieke en ik naar Albertina's wijze raad zonder woorden. Sinds zij in ons leven is, gooien we geen chips meer in de kar, draaien we de muziek lager en gaan we zelfs zo nu en dan op tijd naar bed - alleen de cake kunnen we net als zij niet laten staan. Bovenal: de irritaties zijn uit de lucht. De digitale camera? Die is weer volop in actie. We fotograferen nu voornamelijk landschappen.