Na een tocht van vier uur over onverharde bergwegen bereiken we het gehucht dat vlakbij de lodge ligt. De knalblauwe huurauto is een attractie. De bewoners houden hun paard in en staren ons nieuwsgierig aan, schapen sukkelen onaangedaan over de stoffige weg. De schoenmaker zit voor zijn winkel van golfplaat. Dorpskinderen rennen opgewonden achter het blauwe, bemodderde monster aan.
Een houten bordje wijst de weg. De rivier begroet ons ruisend. In het restaurant (een eenvoudig, houten bouwsel) komen de bewoners van de lodge 's avonds samen. De barman draait Boney M, een meisje met enorme voeten brengt één voor één de borden met eten binnen, het echtpaar schuift aan tafel. Er is nog één gast, een schuwe kampeerder die de hele avond zwijgt. Mijn wangen gloeien en ik knaag tevreden aan mijn lamskotelet. Om een uur of tien verlang ik naar de hut waar we slapen. Buiten is het aardedonker, de sterren zijn als broodkruimels over de hemel uitgestrooid. Als ik in bed naar het rieten dak staar, denk ik: ik hoef niet meer weg.
Het kan dus zomaar, zo'n leven leiden. De eigenaars van de lodge komen tenslotte net als wij uit het westen en hebben het ook voor elkaar gekregen. De volgende dag leer ik haar kennen. Ik noem haar Di, want ze is Engels en lijkt op lady Diana (maar dan zonder make-up en fitnessapparaat). Ze draagt een fleecetrui en afgetrapte bootschoenen. Je kunt zien dat ze de spiegel lang geleden vaarwel heeft gezegd. Ik voel me hopeloos ijdel naast haar. Ik wil zo rustig en zo tevreden worden als zij. Ik wil ook een lodge beginnen in een bergdorp. Marvin en ik rijden met een gids door de bergen, 's avonds kletsen we met de barman en het meisje met de grote voeten. We gaan vroeg naar bed, we staan vroeg op. Ik kijk nauwelijks in de spiegel en trek elke dag dezelfde kleren aan (de warmste). Dit is het.

Op de derde dag begint de stilte me te benauwen. 's Avonds heb ik het gevoel dat ik geen kant op kan. Wéér naar het restaurant, wéér lamskoteletten, wéér Boney M. Het valt me op dat de bewoners elkaar weinig te vertellen hebben. Uit het gezicht van lady Di blijken bij nadere bestudering een paar lange haren te groeien. Daar sloft ze weer voorbij op haar bootschoenen. Is ze wel zo gelukkig? Andermaal knagend aan mijn kotelet krijg ik een inzicht: voor mij is dit de mooiste plek op aarde omdat ik ook weer weg kan gaan. Waarheen, waarvoor, enzovoort? Ik weet het antwoord. Ik ga terug naar Nederland.

PS: Ben nu twee weken in Amsterdam. Files, afhaalmaaltijden, mobiele telefoons: heerlijk. Om van de schoenenwinkels nog maar te zwijgen. Ik geniet van het snelle leven. Hier hoor ik, dit ben ik. Af en toe denk ik aan de mooiste plek op aarde. Van een afstand is hij nog mooier.