Ongegeneerd bewonderen is ten strengste verboden, laat staan dat je je in Nederland ongegeneerd láát bewonderen. O la la, dan begeef je je echt op gevaarlijk terrein. Beroemde mensen kunnen pas op waardering rekenen, als ze 'gewoon gebleven zijn'. De poldersterren wringen zich dan ook in de raarste bochten om blijk te geven van hun gewoonheid. Ze rijden rond op een piepende fiets, doen boodschappen bij Dirk, wieden in hun vrije tijd het onkruid, of wandelen met de hond. Luxe vakantievieren? Ben je gek, de bekende Nederlander bezoekt al jaren dezelfde camping, waar hij in een stacaravan geniet van verkoolde koteletten en lauw bier. Het gewone leven is zo heerlijk gewoon. Ook de buurman in de stacaravan naast hem kan dat beamen: nee hoor, sinds de bekende Nederlander succes kreeg, is hij níets veranderd. Hij voetbalt nog gewoon mee met het FC Camping elftal en is geenszins te beroerd om de barbecue na afloop zelf schoon te schrobben.
Van gekkigheid weet de bekende Nederlander niet hoe gewoon hij moet doen. Frans Bauer is het prototype. Hij eet het liefst schnitzel met champignonroomsaus bij Van der Valk. Applaus, wat een schitterend staaltje gewoonheid! Onze Frans is de gedroomde bekende Nederlander: niet al te grappig, niet al te slim, niet al te mooi en op een levensfilosofie heeft niemand hem ooit kunnen betrappen, of het moest 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' zijn. Ook intellectueel Nederland omarmt Frans Bauer enthousiast, uit angst voor elitair uitgemaakt te worden. (Dat intellectuelen boeken lezen is al erg en ongewoon genoeg.)
De ideale bekende Nederlander moet vooral 'zichzelf zijn'. Dat wil zeggen: bescheiden, nuchter, zonder pretenties. Hádden we maar eens wat meer pretenties. Er zijn al genoeg mensen die de tuin aanharken, hun hond laten schijten en zomers op de camping rondhangen.

Ik ben klaar voor mijn coming out. Als fel tegenstander van gewoonheid roep ik Theo Maassen uit tot mijn held. Godzijdank doet hij geen enkele poging om gewoon te doen of te zijn. Ik zie in hem een kind met te grote handen dat met verbazing naar de wereld kijkt.
Om met mijn held te spreken: "Waarom zie je nooit een volwassen iemand huppelen terwijl dat toch eigenlijk een hele prettige manier van voortbewegen is?" Juist doordat hij zich verre houdt van wat voor normaal doorgaat, is hij een succesvol cabaretier geworden met een avondvullend programma, in plaats van een ingedutte boekhouder. Begrijp me goed, ik heb helemaal niets tegen ingedutte boekhouders. Zolang ik geen avond lang naar ze hoef te luisteren.