Louis Theroux heeft een keurig Brits accent en een al even keurige bril. De man met de mooie naam - inderdaad, zoon van de schrijver Paul Theroux - dringt in zijn documentaire Under the Knife binnen tot in de operatiekamer van bekende plastisch chirurgen uit Los Angeles.
Wat zoeken de cliënten van deze wonderdokters: geluk, een nieuw lichaam, een andere persoonlijkheid? De 26-jarige receptioniste van de plastisch chirurg duikelt van de ene cosmetische operatie in de andere en o, wat is ze happy. Haar borsten rollen als bowlingballen bijna uit haar miniscule shirtje, haar buik is gemodelleerd naar het platte ideaal, het vet op de heupen is weggezogen en de licht gekromde neus terechtgewezen. Op de plaats waar ooit haar navel zat - helaas bij de buikwandcorrectie gesneuveld - zit nu een snee.
Behalve dat ik weer verliefd zit te wezen op de verslaggever en zijn droge formuleringen, probeer ik te wennen aan het verbouwde voorkomen van de receptioniste. Het abnormale wordt vanzelf normaal als je er maar lang genoeg naar kijkt. Het vel van haar gebeeldhouwde hoofd zit gespannen als een trommel en de opgespoten lippen versterken de suggestie dat het hoofd op knappen staat. De receptioniste oogt ouwelijk in plaats van jong - zo'n strak getrokken kop associeer je toch met gefacelifte vrouwen van boven de vijftig.

De ballonborsten die in de documentaire voorbij komen, worden door de dokter routineus in de juiste vorm geramd, waarna een handpompje het volume nog wat opvoert. Onder de dubbel D doe je in siliconenland niet mee, terwijl ik me kan herinneren dat een cup C ooit begerenswaardig was en alles daarboven een beetje zielig. Enorm is de norm, maar in mijn hoofd geldt nog altijd de Cilia doctrine. In een ver verleden werd klasgenootje Cilia danig uitgelachen vanwege haar riante boezem; grote borsten, dat was iets wat je beter niet kon overkomen, net als dikke brillenglazen of platvoeten. Zodra ze achttien waren, stapten de Cilia's dan ook naar het Ziekenfonds, in de hoop dat ze een borstverkleining op medische gronden vergoed konden krijgen.
En sinds wanneer kun je voor de dag komen met twee overduidelijke neppers? Ik meen me te herinneren dat na de eerste, kunstmatige siliconenfabrikaten 'druppelvormige' implantaten verkrijgbaar werden, die natuurlijk ogen en zelfs nauwelijk van echt te onderscheiden zijn. Je zou toch denken dat de plastisch chirurgen in LA de nieuwste modelletjes offreren, maar stuk voor stuk implanteren ze kogelronde opblaasmodellen tot de kin.

Dan begint het me te dagen. Het is helemaal niet de bedoeling dat de geopereerde borstpartij levensecht lijkt. Nepborsten hóren er nep uit te zien, zodat ze evenveel opvallen als de glimmend nieuwe spoilers van je opgevoerde auto. Je hoeft als vrouw niet meer te doen alsof je die grote borsten van jezelf hebt. Nep is de norm. Arme Louis, overweldigd door zoveel onnatuurlijk natuurgeweld kijkt hij verschrikt toe vanachter zijn hoornen montuur. En arme Cilia, moet ze toch nog aan de siliconen.