Trots stappen ze in badpak het podium op. Acht oudere vrouwen met de nodige rimpels, putjes en grijze haren. Een van hen heeft gekozen voor een Baywatch badpak; knalrood, strak en uitdagend. De zaal applaudisseert donderend, collega-schrijfster Manon Spierenburg staat spontaan op en juicht hen toe. De badpakdraagsters bieden op de zogenaamde Zin-beurs een petitie aan waarin ze tijdschriften om een realistisch beeld vragen van de oudere vrouw. Uit een groot internationaal onderzoek in negen landen blijkt dat oudere vrouwen zich niet gezien voelen in de media. Als het aan de tijdschriften ligt, zou je denken dat ze gewoonweg niet bestaan.
Je ziet ze te weinig, oudere voorbeeldvrouwen, en je hoeft echt niet in de vijftig te zijn om dat te vinden. Ik begrijp niet waar bladenmakers het idee vandaan halen dat welke vrouw dan ook zich prettig gaat voelen van het kijken naar louter gladde gezichten en perfecte lichamen van veertienjarige modellen. Dat heet dan aspiratieniveau. Waar is de oudere voorbeeldvrouw, die ons laat zien hoe we aangenaam en waardig oud kunnen worden? Die van mij heet Sonja Barend.

Samen met Manon lees ik op de beurs voor uit ons boek Rimpelmania , dat in april verschijnt. Daarna nemen we deel aan een discussie met hoofdredacteuren van vrouwenbladen. We zijn de jongste deelnemers aan de discussie en worden niet aangekeken op onze leeftijd. Want die vraag komt regelmatig op: waarom zouden jullie je bezighouden met zo'n onderwerp, jullie zijn toch nog jong? Jazeker, we zijn in de bloei van ons leven, maar geloof me, oud worden we allemaal. En dat word je vanaf je dertigste levensjaar behoorlijk ingepeperd.
Tijdens de discussie proberen verscheidene deelnemers weer eens te ontkennen dat vrouwen zich laten beïnvloeden door de beelden van jonge, onmogelijke mooie modellen die dagelijks in duizendvoud op ons afkomen. Ik begrijp daar weinig van. Hoe kun je denken dat die beelden géén effect hebben? Ergens weten we natuurlijk wel dat deze beelden gemanipuleerd zijn, stevig gephotoshopt tot ze gladgestreken, opgepoetste popjes laten zien die weinig met de werkelijkheid van doen hebben. Maar de ratio spreekt andere taal dan de stem in ons hoofd bij de ochtendlijke aanblik in de spiegel. Wat een raar, rimpelig hoofd, orakelt die stem. Het is nu eenmaal menselijk om niet te veel af te willen wijken van de norm. Ook al heb je twee studies gedaan, spreek je vijf talen vloeiend en vind je de klimaatverandering belangrijker dan de lichamelijke verandering waarop de natuur je trakteert, helemaal gevrijwaard blijft niemand van het heersende schoonheidsideaal. Vandaar dit boek, vandaar onze missie.

Gistermiddag, na het debat op de Zin-beurs, maakte ik een wandeling door de buurt. Zag ik het goed? Omgeven door een krans van voorjaarslicht kwam daar zomaar Sonja Barend op me afgestapt. Haar haren waren in dat licht van een wonderlijk lichtrood, haar ogen glansden zoals op televisie. Ondanks dat ik haar nooit eerder had ontmoet, kwam haar verschijning me vreemd vertrouwd voor, zoals wel vaker voorkomt bij beroemdheden. Intevreden liep ze daar aan de arm van haar man. Op het moment dat we elkaar passeerden, keek ze me aan. En toen lachte ze. Ze schonk me geen zuinig beleefdheidsglimlachje, maar een volle, brede Barend-lach. Het was alsof ze wist dat ze me zou treffen, alsof ze speciaal deze route had gekozen om mij haar breedste lach te zenden waarmee ze wilde zeggen: je doet het goed, ga zo door.
Dat was vast niet zo, maar ik dacht het toch even.