Zou de rimpelmania dan eindelijk echt doorzetten nu de boekenweek ouderdom als thema heeft? Oud wordt in, riepen mijn schrijfcompagnon en ik vorig jaar baldadig na het verschijnen van ons boek Rimpelmania - waarom iedereen oud wil worden, maar niemand het wil zijn. Rimpels en een bewegend voorhoofd zouden helemaal de trend worden. Nu zelfs op de internationale catwalks modellen met grijze haren paraderen, kan dit zomaar bewaarheid worden.
Menig schrijver peinst zich dezer dagen ondertussen in het zweet vanwege de belangwekkende vraag: wat trekken we aan? Naar het Boekenbal, wel te verstaan. Wordt het een ordinair glitterend, minimaal stukje stof, een afkledend gewaad, of in hemelsnaam maar weer dat gedateerde zwarte jurkje? (Mannelijke schrijvers hebben het makkelijk, die peinzen hoogstens over de vraag of die brede bolletjesdas niet iets te Philip Freriks is.)

Sinds meisjes van elf zich kleden als volwassen vrouwen en volwassen vrouwen zich kleden als meisjes van elf, blijft het antwoord onduidelijk. Wij, eeuwige meisjes, hebben ons bevrijd van het damesuniform. Vrolijk hijsen we ons in een heupbroek met een rits van een centimeter, een stretch T-shirt, strikken de gympen vast die we vijftien jaar geleden ook al droegen - we noemen ze gewoon retro - en prijzen ons gelukkig dat we niet tot de bloemetjurk veroordeeld zijn.
Waarmee we uit het oog zijn verloren dat het vroeger, in die goeie oude tijd, wel zo eenvoudig was. Boven een bepaalde leeftijd trok je een wijdvallende bloemetjesjurk aan, een vleeskleurige panty, een paar stappers met een stevige spekzool, handtas met knip om je arm en klaar was je. Een mevrouw was geboren. Vervolgens zette je de rollers in het haar - stijl haar was veel te jong - en brak je je hoogstens het hoofd over de vraag of je nu een blauwe of een paarse spoeling moest kiezen. En anders kon je altijd nog je grijze haren vrij spel geven, niemand die er gek van opkeek.

Als ik oude foto's van mijn overleden beppe (= Fries voor oma) bekijk, staart een vrouw van onbestemde leeftijd me aan, met een keurig permanent en een bijpassende blik. Hoe oud ze precies is, valt moeilijk te zeggen. Ze is toegetreden tot de orde van mevrouwen en heren dienen hun hoed voor haar af te nemen. Goed, de tijden dat ze begerig werd nagekeken waren vroegtijdig voorbij en misschien heeft ze zichzelf wel erg snel oud verklaard, maar dat heeft ook een bevrijdende kant. De mevrouw die mijn oma vroeger was, mocht vanaf het moment dat ze haar damesuniform aantrok, heerlijk uitdijen en verrimpelen. Sterker nog, dat werd van haar verwacht; met elke extra grijze haar en rimpel steeg het respect.
Het damesuniform markeerde een bepaalde levensfase, gaf daarmee duidelijkheid en zekerheid over je rol in het leven. En voor dat herkenbare tenue is eigenlijk nooit wat in de plaats gekomen.
Wat ik aantrek naar het Boekenbal? Ik zit te denken aan iets met bloemetjes.