Wie houdt Heleen Mees tegen? Maandenlang heb ik op mijn tanden gebeten, maar nu is het moment definitief bereikt: ik kan er niet meer tegen. Geen krant of tijdschrift kan ik openslaan, of deze 'powerfeministe' schreeuwt me tegemoet. Alle mensen, zeg. Met het verschijnsel Mees is het net als met badkamerschimmel: je kunt schrobben wat je wilt, maar het breidt zich almaar uit.

Van Heleen Mees moeten moeders fulltime gaan werken, want dat is goed voor de economie. Over deeltijdbanen ("baantjes") doet ze graag een beetje minachtend, Nederlandse vrouwen hebben volgens haar geen ambitie en doorzettingsvermogen. Zelf heeft ze er wat meer woorden voor nodig, maar daar komt het op neer.
Tegenstanders, onder wie verloskundige Beatrijs Smulders, roepen graag dat Mees niet weet waarover ze praat omdat ze zelf geen kinderen heeft. Dat heb ik zelf altijd een flauw argument gevonden. Je hoeft niet alles gedaan of meegemaakt te hebben om er een afgewogen oordeel over te vormen. Met kennis van zaken, een doordachte redenering en een beetje inlevingsvermogen kun je wel degelijk een zinvolle bijdrage aan de discussie leveren, al heb je zelf geen kinderen. Alleen jammer dat het Heleen Mees aan inlevingsvermogen ontbreekt - ik heb haar er althans niet op kunnen betrappen.

Zou Mees echt denken dat ook maar één moeder in Nederland tijdens het avondeten mes en vork naast haar bord legt, een betekenisvolle stilte laat vallen - man en kroost vergeten van schrik te slikken - om vervolgens officieel mede te delen dat ze vanaf morgen fulltime wil gaan werken vanwege de economie?
Nog los van de vraag of de oproep van Mees enig effect sorteert, vind ik het ronduit ouderwets om met louter economische argumenten aan te komen. Alsof de stand van de financiën de enige graadmeter is voor een geslaagd bestaan. (Als we dan toch macro argumenten in de strijd gooien: ik heb begrepen dat een voortdurende economische groei voor het milieu iets minder gezond is.)
Raar dat Mees met geen woord rept over het welbevinden van vrouwen, of mensen in het algemeen. De vraag of je gelukkig wordt van vijf dagen hard werken en tegelijkertijd je kinderen opvoeden lijkt mij relevant. Wat dat betreft, kunnen mannen nog wat van vrouwen leren. Je hoeft echt niet eerst moeder te worden om te ontdekken dat een carrière niet zaligmakend is. Ik heb geen kinderen en ik wil ook geen vijf dagen werken. De Mees-suggestie dat je daarmee automatisch een betekenisloos baantje voor erbij hebt, vind ik pas anti-feministisch. En als deeltijdwerkers uitgesloten worden voor hoog gekwalificeerde functies moeten we dáár tegen ten strijde trekken.

Wat wil Mees werkelijk? Aandacht, publiceren, carrière maken, zestig uur per week werken, zoiets moet het zijn. Dat gun ik haar van harte. Maar niet ten koste van haar soortgenoten.
En nu ga ik heel hard de badkamer schrobben.