Mul heeft geen hobby's. Of je moet lezen tot het hobbydomein rekenen, maar dat is meer iets wat mensen op een formulier invullen bij gebrek aan een hobby. Mul heeft er over gedacht om te gaan tuinieren. Ze zou wel zo iemand willen zijn die rust vindt tijdens het snoeien van het lustig bloeiende rozenperk, maar de praktijk - die van grasmaaien, wieden en bladeren rapen - spreekt haar wat minder aan.
Pianospelen heeft ze ook nog even overwogen. Mul zag zichzelf complete pianoconcerten uit het hoofd spelen, het bovenlijf dramatisch meebewegend. Toen ze een oefenboek inkeek, sloeg ze het snel weer dicht. Blijven steken in stotterige toonladders? Nee.
Schilderen dan. Een beetje artistiek met ezel en penseel in de weer, dat lijkt haar aanlokkelijk. Toen Mul klein was, had ze een fase waarin ze louter aquaria met fantasievissen schetste. Zodra ze weer een geweldige tekening vol onderwaterdieren af had, stortte ze zich op de volgende. Later kwamen de remmingen, begon ze tijdens het tekenen na te denken over het mogelijke resultaat. Toen was het plezier er ook meteen af.

Hobbyisten verstaan de kunst van het berusten, concludeert Mul. Ze realiseren zich dat ze nooit hoftuinier, concertpianist of een tweede Frida Kahlo zullen worden, maar omarmen die wetenschap, in plaats van zich er door te laten ontmoedigen. Mul heeft van een man met de naam Frits gehoord die nu al maandenlang aan een ondergrondse sproei-installatie voor in de tuin knutselt, tussendoor aan oude auto's sleutelt en in de overige vrije uurtjes met zijn metaaldetector over het strand zwerft. Hij heeft zelfs een abonnement op een tijdschrift over metaaldetectoren.
Had ze zich vroeger verbaasd over zoveel nutteloosheid, nu ziet Mul de schoonheid daarvan in. Er gaat zo'n levenslust vanuit, zo'n aanstekelijk geloof in het nu! Je zou kunnen stellen dat het in het licht van eeuwigheid bezien niet veel zin heeft om aan een sproeisysteem, een oude auto of een roestige muntenverzameling te werken. Wie zich overgeeft aan de gedachte dat we over honderd jaar toch allemaal dood zijn, zal nimmer meer een metaaldetector aanraken, laat staan zich abonneren op een blad voor de ware liefhebber. Maar misschien lachen Frits en de zijnen die eeuwigheid wel recht in hun gezicht uit door zelf de zin in te zien van hun zinloze hobby. Nee, ware hobbyisten omarmen het leven als geen ander en daar neemt Mul haar hoed voor af.

Ondertussen is ze naarstig op zoek naar een fijne vrijetijdsbesteding voor zichzelf. Het kleien van grillige, in goudverf gedoopte objecten behoort tot de opties. Ze is van zins zich heerlijk uit te leven op de materie, niet gehinderd door enige techniek of pretentie. Dat komt toch aardig in de buurt van een echte hobby. Ware het niet dat Mul zichzelf in een flits alweer ziet poseren in het MoMA, naast de inmiddels wereldberoemde, grillige, gouden monsters die ze spontaan in een paar verloren uren heeft gekleid. ("It just came to me, one day!")
Eerst maar eens op zoek naar een bonk ruwe klei.