Het weer werkt vandaag in ploegendienst. Drammerige regen en venijnige hagel wisselen elkaar professioneel af. Wat zullen we vandaag eens doen? Binnenblijven, koektrommel leegeten, deken over het hoofd. En daarna? Nog meer binnenblijven, overgebleven paaseitjes opeten, extra deken over het hoofd.
Aan het einde van de dag waag ik het erop en ga naar buiten, een ommetje maken onder een stuk gewaaide paraplu. Met durf en vertrouwen zullen wij verder bouwen , roept een bord vanachter een Amsterdams raam. Het bord hangt scheef en is daar geplaatst door bouwbedrijf   René. We moeten het bouwbedrijf vooralsnog op zijn woord geloven. Het huis lijdt aan een ernstige vorm van psoriasis. Houtwerk half vergaan, verf afgebladderd. Het bord heeft iets onmachtigs. Alsof René zichzelf moed in probeert te spreken.

Mijn gedachten dwalen af naar de luchthaven Heathrow, vliegveld en tapijtkoning in één. Eind vorig jaar maakte ik er een tussenlanding, na een verblijf van vier maanden in Californië. Door de bedompte gangen - overal vloerbedekking - zocht ik mijn weg. Ik vroeg me af wat er aan de hand was. Er klopte iets niet. Met de mensen, bedoel ik.
Na enig peinzen wist ik het. De mensen keken zo somber. Ze lachten niet. Ze keken alsof het elk moment afgelopen kon zijn. (Wat ook zo is, maar dit terzijde.) En ik week af, ik viel op, als ze de moeite hadden genomen hun chagrijnige blik op mij te richten. Mijn gezicht stond na twaalf uur vliegen nog in de lachstand. Mondhoeken, wangen, oogleden, alles trok opwaarts, terwijl het gezicht van de reizigers die mij tegemoet kwamen zich in tegengestelde richting bewoog. Was het de vloerbedekking die de mensen tot wanhoop dreef?

Nee, dan Californië. Als je er net bent, vraag je je nog af waarom iedereen om je heen zo walgelijk blij is, maar al gauw gedraag je jezelf precies zo. Blij groeten, blije praatjes maken, blij bedanken, blij excuseren (sorry!) en de hele dag door blij lachen. Vrolijkheid versterkt zichzelf. Ik concludeerde dat Amerikanen, Californiërs in het bijzonder, optimistisch van aard zijn.

Op Heathrow moest ik met de bus van de ene tapijtterminal naar de andere. Toen ik buiten stond, begreep ik het ineens. Het regende. Miezerige regen die van de lucht één dikke grijze pannenkoek bakte. Nattigheid die nooit meer ophield en als hij eindelijk ophield, begon hij een half uur later opnieuw. Zelfmoordregen.
Een maand later had ik mijn Californische hoofd voor een Noord-Europees hoofd verruild. Dat ging nagenoeg vanzelf. De labbekakkerige temperatuur deed het halve werk, de regen de rest. Mijn conclusie over de aangeboren aard van de Californiërs moest ik herzien. Koud kunstje om blij door het leven te gaan als de zon elke dag schijnt en de lucht zo blauw is dat het pijn doet aan de ogen.

Na mijn natte wandeling prop ik mijn definitief stuk gewaaide paraplu in de prullenbak. Diep van binnen, verstopt onder een grauw wolkendek, hebben wij Nederlanders een enorm optimistisch karakter. We zijn er nog, dat bewijst het. Met durf en vertrouwen zullen wij verder bouwen.