Voor haar zesde verjaardag vroeg Mul een kinderwagen met van die grote, verende wielen. In de weken voorafgaand aan de grote dag lag ze 's nachts wakker, hevig hopend dat haar wens zou worden ingewilligd. De spanning liep zo hoog op dat haar ouders het niet langer verantwoord vonden Mul in het ongewisse te laten. Dus lieten ze haar bij wijze van voorproefje een enorm in pakpapier gewikkeld voorwerp zien, dat duidelijk de vorm had van een kinderwagen. Desondanks ontspande ze pas toen ze eindelijk in alle vroegte haar eerste rondje maakte met het gifgroene geval. De wielen veerden vrolijk.

Ook nu Mul officieel volwassen is, vindt ze het nog altijd een belevenis, jarig zijn. Veel van haar leeftijdgenoten zijn lang geleden opgehouden met het vieren van hun verjaardag. Ze verkondigen dat ze 'er dit jaar niks aan doen', spreken van 'een dag als alle andere' of 'houden het klein'. Hoogstens ontvangen ze noodgedwongen wat familieleden die op de gewraakte dag stoïcijns met een lam geworden vinger op de deurbel drukken tot de ondergedoken jarige eindelijk opendoet. Cadeaus worden daarbij steevast verwelkomd met 'dat had je nou níet moeten doen'. Ook is er een categorie die zijn verjaring systematisch ontkent door zijn hoofd onder een molton deken te steken, de mobiel uit te schakelen en om drie uur de witte wijn uit de aanbieding open te trekken.

Mul raakt daarvan aan het peinzen. Waarom zou je ontkennen dat je een jaar ouder wordt? Het is toch goed beschouwd een heuglijk feit als er een nieuw levensjaar is bereikt. Weer een jaar dichter bij de dood, zo kun je het natuurlijk ook bekijken, ja. Voor het alternatief voelt ze in elk geval weinig: je kunt wel hopen voor eeuwig jong te blijven, maar dat betekent cru gezegd dat je vroeg onder de groene zoden belandt - het is het één of het ander. Nee, dan telt Mul liever de jaren.
Vooraf verstuurt ze dus een kleurrijke uitnodiging, rijdt ze langs Ikea voor champagneglazen, stort zich op een proeverij om de juiste prosecco te selecteren en bezoekt ze de kaasboer voor een fijne selectie in calvados gedrenkte camembert, schimmelige geitenkaas en smakelijk ogende bieslook-brie.
Als de prosecco eenmaal over de rand van de Ikea-glazen bruist, het gehele huis naar stinkkaas ruikt en de muziek voluit gaat, waant Mul zich gezegend. Een riant feestje is in haar ogen een voorwaarde om het juiste jarige gevoel te kweken. Bovendien vergeet geen van haar vrienden op die manier haar verjaardag en krijgt ze cadeautjes. Fanatiek scheurt ze op de feestavond het papier weg - "Dat had je nou wél moeten doen!" - om het omstandig toegejuichte cadeau vervolgens op een speciaal daarvoor ontruimde cadeaukist te plaatsen.

Tevreden overziet Mul na afloop het slagveld van uitgetrapte peuken, gebroken glazen en met brie besmeurde muren. De cadeaukist houdt ze ook in de dagen daarna in ere. Zo waant ze zich zo lang mogelijk jarig.