Ze heet Wüst van haar achternaam en zo praat ze ook. "Gewoon volle bak erin knallen en zien waar het schip strandt."
Ik las de zin ooit nietsvermoedend in de krant tijdens het ontbijt en kwam niet verder dan een halve boterham. Een mengeling van vrees en ontzag vulde mijn maag. Zo praten, onbekommerd, met veel harde medeklinkers, de robuuste woorden op elkaar gestapeld. Eerst die volle bak, dan dat knallen en vervolgens ook nog het schip. Taal van staal. Ireen Wüst, een schaatster om rekening mee te houden. Geen wonder dat ze goud heeft gewonnen op de Olympische Spelen. Als ik degene was die het tegen haar op moest nemen, zou ik beginnen met een valse start. Puur uit voorzorg. Deze vrouw verpulvert je, vol en knallend.

Woorden kunnen je vermorzelen. Zo had ik een collega die onbekommerd en veelvuldig sprak van 'vieze reut'. Lillend varkensvet, reuzel, een grote gelige berg gelei... Reut is al zo vies dat ik het niet uit mijn mond krijg, maar vieze reut, hoe vies is dat? Ik geloof niet dat ze het ooit heeft gemerkt, maar als de collega haar vieze reut in de strijd gooide, gaf ik me gewonnen. Ze deelde ook rustig mee dat ze haar vriend 's ochtends 'niet op de bek nam' vanwege de lucht die na het ontwaken uit zijn mond kwam. Verpletterend.
Een filmpje pakken. De auto pakken. De winst (mee) pakken. Ook moeilijk te verteren. Een film zien, met de auto komen of winst behalen, daar gaat een zekere bescheidenheid van uit. Maar worden film, auto en winst gepakt, dan heb je geheid met iemand te maken die meent dat de wereld van hem is. Pakken wat hij pakken kan.

Woorden zijn net onkruid, ze laten zich niet uitroeien. Jaren later zitten ze nog in je hoofd, al wil je ze het liefst vergeten. Een studiegenote nodigde me ooit uit voor het eten en deelde mee dat ze een 'prutje' zou koken. Het harde Brabantse accent waarmee ze het woord uitsprak, deed me de das om. Prutje. Ik vreesde het ergste. Stukgekookte bruine bonen, resten zwartgebakken spek, modderige aardappelschillen met gepureerde macaroni van twee weken terug en dat allemaal door elkaar. Wat ik uiteindelijk te eten kreeg, weet ik niet meer. Het woord maakte meer indruk dan de maaltijd.

Je wapenen tegen onkruidwoorden is helaas onmogelijk. Ze duiken namelijk altijd op wanneer je ze het minst verwacht. Gewoon volle bak erin knallen en zien waar het schip strandt, er zit niets anders op.