Goed zeg, dat je zoveel boeken leest. Als het één opmerking is die ik vaak hoor maar waar ik nog steeds niet op weet te reageren, is het deze. Wie een geschikt antwoord paraat heeft: ik houd me van harte aanbevolen.

Meestal meldt de desbetreffende persoon daarna ongevraagd dat hij of zij - maar meestal zij, want welke man leest nog? - alleen in de vakantie aan lezen toekomt. Vakantielezers begrijpen niet hoe ik eraan toekom, al dat lezen. Ik op mijn beurt begrijp niet hoe ze er níet aan toe kunnen komen, lezen, omdat er anders toch niks aan is, aan het hele leven. Maar dat zeg ik niet, want straks vinden ze me een snob, of, erger nog, een intellectueel. Voor je het weet, weet je van alles en dat moeten we niet hebben.
Dus sta ik beleefd met mijn mond vol tanden en begin snel over iets anders, want ik vind het zo naar voor die ander dat zij me met die bepaalde blik vol schuld aankijkt. Die blik zegt: ik zou moeten lezen maar ik doe het niet. Ik zou niet weten van wie dat moet, behalve van jezelf. Waarom lezen als het je niet gelukkig maakt?

O ja, in de vakantie lezen vakantielezers voornamelijk lichte kost. Voor zover ik weet, bedoelen ze daar boeken mee die nergens over gaan, maar wel vermakelijk zijn. Het zijn precies de boeken waar ik niet doorheen kom, de boeken waar ik maar niet aan toe wíl komen, omdat ik me niet vermaak wanneer ze nergens over gaan. Zo is het me tot nu toe niet gelukt om De Ontsnapping van Heleen van Royen te lezen. Twee keer aan begonnen, boek weer weggelegd tot nader orde.
Zoals vakantielezers boeken indelen in lichte en zware kost, zo bestaan er voor mij ook twee categorieën: slechte en goede boeken. Slechte boeken hebben een plot die je niet mag verklappen omdat er dan niets meer aan is. Bij goede boeken maakt het niets uit of je de plot verklapt. Sterker nog: als je lijn van het verhaal eenmaal kent, begin je pas echt nieuwsgierig te raken. Naar het waarom en de gedachte erachter, dingen die je bij slechte boeken niet hoeft te weten omdat er geen waarom is en hoogstens een halfzachte gedachte. Dankzij de rijkelijke media-aandacht ten tijde van de verschijning ken ik de complete plot van De Ontsnapping al en nu lukt het me dus maar niet om het boek daadwerkelijk te lezen.

Zo lukte het me vroeger, ik bedoel toen ik klein was en de stapel boeken die ik op vrijdag uit de bibliotheek had gehaald meestal halverwege de zondag alweer uit had, niet om stripboeken te lezen. Tussen mij en Suske & Wiske wilde het maar niet boteren. Plaatjes werden geacht het lezen makkelijker te maken, mij leidden die plaatjes alleen maar af van de plaatjes die de tekst in mijn hoofd opriep. De stripfiguren zagen er nooit zo uit als in mijn fantasie. De beelden botsten. Ik las in een dag een vuistdikke Thea Beckman weg, maar als mijn buurmeisje op een regenachtige middag stripboeken wilde lezen, bleef ik halverwege de eerste Suske & Wiske steken, terwijl zij dan al aan nummer drie toe was. De betekenis ontging me, of was die er soms niet? Misschien nam ik het striplezen te serieus.

Nu stop ik met schrijven, want ik ga lezen. 't Is Pasen, telt dat als vakantie?