Of het woord nog kan weet ik niet, anders zou ik zeggen: hip. Het is een hip feest. De loods in Amsterdam-Noord ziet normaal gesproken grauw van het vuil en jaagt bij binnenkomst een stevige patatwalm je neus in, maar probeert nu met kroonluchters en gouden loungekussens exclusiviteit uit te stralen.
Het idee is dat je er van bands en acts kunt genieten. En nu zou ik schrijven 'onder het genot van een hapje en een drankje', als dat niet zo'n vreselijke uitdrukking was. Tegen het podium kleven vijf verdwaalde dansvliegen, die een poging doen tot nonchalant bewegen op de muziek. Een muur van geluid maakt elke vorm van communicatie onmogelijk. Vooral als je tussen twee muren van geluid belandt, namelijk aan een tafeltje tussen de twee podia in.

Het kaartje kost € 27,50, wat bij binnenkomst gecompenseerd wordt met één bierbon. En dan moet je nog eten en drinken, wat in sommige gevallen lekker, in veel gevallen vooral heel weinig en in alle gevallen schrikbarend duur is. Ik dacht dat de tijd van de nouvelle cuisine, met één gestileerde doperwt op een bord, reeds lang achter ons lag, maar misschien zijn we al weer in de retro-fase beland en betreft dit de nieuwe nouvelle cuisine. Ook voor de nietszeggende witte wijn - sommige mensen zouden spreken van een gezellig slobberwijntje - wordt een fors bedrag gevraagd. Overstappen op een andere wijn helpt niet, die laat eveneens een wrange smaak achter, een combinatie van zure afdronk en het gevoel lachend te worden afgezet.

En dan? Hangen in de kussens en proberen boven de muziek uit te komen. Ik heb mijn vrienden al twee weken niet gezien, wil daarom van alles van ze weten, maar de informatieoverdracht verloopt moeizaam. Uiteindelijk beperken we ons tot eenduidige uitroepen als: "Nog wat drinken?!" Dit voor de zekerheid gevolgd door een glas-naar-de-mond-gebaar. Of: "Nog wat eten?!" Dit voor de zekerheid gevolgd door een bestek-naar-de-mond-gebaar.
We treffen twee kennissen die inmiddels in licht comateuze toestand verkeren, wat te verklaren valt door het feit dat ze al zes uur op dit feest - pardon event - rondhangen in de hoop dat ze alsnog waar voor hun geld zullen krijgen. Misschien dat ze me daarom niet herkennen.
De kale man op podium twee raspt voor de derde keer nadrukkelijk "message in a bottle" in zijn microfoon. En o aha, daar hebben de kronkelende meisjes in levensgrote flessen, gehuld in pakjes van de dranksponsor, vast iets mee te maken.
Naast mij voert een boomlang meisje in een erg nauwe spijkerbroek een erg moeilijk gesprek. Dat vermoed ik tenminste, aangezien ze veelvuldig over haar korte haar strijkt en in haar mobieltje schreeuwt: "Ik vind dit gewoon heel moeilijk!" Ze onderbreekt het gesprek alleen om bij de ober sashimi te bestellen. Na twintig minuten is ze klaar met bellen en steekt ze een sigaret op. De sashimi wacht onaangeroerd.

Het kost wat heen en weer schreeuwen, maar met wat extra handgebaren weten mijn vrienden en ik elkaar uiteindelijk duidelijk te maken dat we een gezamenlijk verlangen hebben: vluchten. Op het pontje dat ons naar de overkant brengt, waait de wind ons fris in het gezicht en beginnen we druk door elkaar te praten. Eerste prangende vraag: "Hoe ís het met je?"