Mul zat met twee bekenden in het café en genoot van de voorjaarszon die brutaal door een raam naar binnenkroop. Koffie verkeerd. Tot zover niets aan de hand. De bekenden waren Mul niet zo erg bekend, eerder gemiddeld. Ze praatten over de ex van de een en dat die toch zo lastig was. Zij had hem na negen jaar gezegd dat het over was, maar hij wilde de boodschap niet vatten. Hij bleef roepen dat zij de liefde van zijn leven was en dat hij samen oud wilde worden. God, zei de andere bekende, dat je daar nou niet gek van wordt. Mul hief haar gezicht naar het raam, zodat haar gezicht lekker warm werd, luisterde maar half en humde instemmend. De bekenden hadden genoeg mening voor drie.

Mul soesde weg, de koffie werd koud. Langzaam drongen flarden van het gesprek tot haar door. Het kwam er op neer dat de bekende met de ex het moeilijk had omdat haar ex zich toch zo had misdragen. Toen ze na drie maanden een nieuwe minnaar had en dat toevallig een collega van de ex bleek, had de ex namelijk midden op het werk geroepen: hij eruit of ik eruit! Was dat nou niet primitief? En toen had de minnaar de benen genomen, de ex werd bedankt.
Hup, Ex, dacht Mul clandestien, geef 'm van jetje. Ze had hem niet goed gekend maar toch goed genoeg om hem voor zich te zien in een jas met franjes, zwaaiend met twee pistolen die hij vanaf de heup trefzeker wist te vuren. Mul schoot zo langdurig in de lach dat het gênant werd.

De bekenden keken haar bevreemd aan, wachtten tot ze eindelijk uitgelachen was en vervolgden hun gesprek. Het was zijn ego, zei de ene bekende, dat hem in de weg zat. Typisch mannelijk, om zo te reageren. Precies, zei de andere bekende, hij kon toch helemaal geen aanspraak meer op haar maken, nou dan. Dit bewees maar weer eens dat het goed was van hem af te zijn, want oh, wat bezorgde deze man haar een hoofdpijn. Zij had op haar beurt het beste met hem voor en gunde hem alle geluk in de liefde en als hij met een collega van haar was gaan rollebollen, nou, dan had ze dat misschien niet leuk gevonden, maar dan had ze tenminste niet al hun gezamenlijke foto's teruggestuurd - zoals hij gedaan had - zo kinderachtig was dat.
Mul zuchtte verlekkerd. Wat moest dat heerlijk zijn om te doen, al was het maar één keer in je leven: alle foto's in een envelop, boos briefje erbij en hup. Zelf was ze daar altijd te beleefd voor geweest, iets wat ze achteraf betreurde want zo'n kans kreeg je zelden weer.
"Mis je hem eigenlijk?" vroeg Mul, het mijmerige uit haar stem schuddend.
De bekende keek haar verbaasd aan. "Ik zou hem nooit meer terugwillen, als je dat bedoelt."
Toen begon de bekende over wat anders, iets waar ze het alledrie over eens waren en niemand zich een buil aan kon vallen.

Mul, ondertussen, mijmerde nog wat na over Ex. Ze begon hem zowaar een beetje te missen. Iemand moest het doen.