De televisievrouwen zijn jong en mooi en ze strooien met woorden alsof het pepernoten zijn.
Ze geven antwoord op vragen waar geen goed antwoord op te verzinnen valt.
Ze lachen er veel bij, de televisievrouwen.
Hun decolleté is even duizelingwekkend als hun lach.

Is dit vooruitgang? Is dit feminisme in een nieuwe jurk?
Hun tegenspelers zijn de televisiemannen. Zij verpakken hun minachting in bewondering en doen er een grote strik omheen. De televisiemannen zijn er namelijk van overtuigd dat zich in de televisievrouwen per definitie geen zinnige gedachte schuil kan houden. Maar lekkere wijven, ja, daar hebben ze wel trek in, die vreten ze met huid en haar, daar willen ze best oprechte belangstelling voor veinzen, als het moet. Ze waarderen hen als het schilderij van een meestervervalser: fraai om naar te kijken, maar zonder ziel.

Ik zit voor de buis en vraag me af of de televisievrouwen beseffen dat onder al die mediabelangstelling de minachting schuilt, als een spion die zich hult in het uniform van de vijandelijke partij. Een tv-columnist van NRC Handelsblad schreef vorige week over twee van deze televisievrouwen, die in De Wereld Draait Door (DWDD) verschenen: 'En dan hebben we Sophie Hilbrand en Katja Schuurman die samen een talkshow willen beginnen. Daarvoor moet je, zou je zeggen, kunnen praten met mensen'. Ja, dat zou je zeggen. Net als je zou zeggen dat deze presentatrices zich nou toch eindelijk wel eens bewezen hebben, al zijn ze dan jong en mooi en krijgen ze in DWDD domme vragen naar hun hoofd geslingerd waarop geen goed antwoord te verzinnen valt.
Toegegeven: ze lachen er veel bij en dat is niet slim. Maar als ik eerlijk ben, zou ik hetzelfde doen. Wat moet je anders? Ernstig zwijgen, spottend de wenkbrauwen optrekken? Dat mogen alleen mannen; als vrouwen zo reageren, vindt iedereen ze een bitch . De NRC-columnist kwalificeert de presentatrices op grond van hun optreden in DWDD als 'ijdele giechelkonten', zonder daarbij een aflevering van hun talkshow af te wachten. De columnist is overigens een vrouw. Zo zie je maar weer dat vrouwen er net zo hard aan meewerken om hun soortgenoten te laten struikelen.

Tja, als je de televisievrouwen maar lang genoeg domme dingen ziet doen op tv ga je vanzelf geloven dat ze niets kunnen. Ik heb zelf ook last van de gedachte, al probeer ik die als een rondzoemende vlieg te verjagen.
Zo trappen we met z'n allen in de kuil die de televisiemannen zorgvuldig met takken hebben gecamoufleerd. Wat zullen ze zich vermaken als ze zien hoe vrouwen elkaar in de kuil duwen.
Ze hoeven het klusje niet eens zelf te klaren, dat doen wij wel voor ze.