Op haar werk ging het mis. Dat wil zeggen: de baas was naar en dat vond iedereen, maar zij was de enige die het zei. Er waren mensen die haar adviseerden om op haar knieën naar de baas te kruipen en te bezweren dat het een vreselijk misverstand betrof. Dat werd alleen wat lastig, want ze had om rond drie uur 's nachts een mail van 3,5 kantje verstuurd naar het werk waarin ze aan de baas en alle collega's uitlegde waarom de baas de vreselijkste persoon op aarde was. Dat was dus einde carrière en daar is de deur.

Met veel moeite vond ze ander werk. Minder leuk maar het was werk. Toen kwam dat akkefietje met die man. Het was een leuke man met flapperende jaspanden, een diepe stem en al zijn blonde haar nog. Het viel haar na enige maanden van samenzijn op dat hij in het café zelden de eerste was die een rondje haalde - dat wil zeggen nooit - maar iedereen had zijn minpunten. Ze sliepen elke nacht samen in haar witte meisjesbed. Ze belde de leuke man zeven keer per dag om te zeggen dat ze het allermeeste op de hele wereld van hem hield. Het was tenslotte een leuke man. Toen hij op een dag bekende dat hij het een beetje benauwd kreeg, begon ze tegen hem te schreeuwen dat hij een lafaard was omdat hij haar niet de waarheid durfde te zeggen, namelijk dat hij niet het allermeeste van de hele wereld van haar hield. Hij ontkende, maar zij wist genoeg.

Ik vergeet erbij te zeggen dat ze al elf jaar geen contact meer met haar ouders had (omdat die niet van haar hielden). De leuke man vroeg op een dag voorzichtig of ze het niet voorzichtig wilde proberen, gewoon een keer langsgaan samen, zodat ze er niet alleen voor stond en weg kon wanneer ze wilde met hem aan het stuur. Toen begon ze weer tegen hem te schreeuwen, dit keer heel lang - waar hij zich in godsnaam mee bemoeide. Waarop hij voor het eerst sinds ze samen waren naar zijn eigen huis ging om alleen te slapen in zijn vaalgele mannenbed. Zij sliep niet, maar schreef een mail van 3,5 kantje die zij rond drie uur 's nachts verstuurde. Twee maanden later zei de leuke man dat hij er geen brood meer in zag en zij stotterde nog 'welk brood, waarin?' maar kende het antwoord. Hij hield niet het allermeeste van de hele wereld van haar en dat had ze eigenlijk altijd al geweten.

Gelukkig kreeg ze toen een leuke vriendin. Met haar praatte ze veel over de vreselijkste baas op aarde, de vreselijkste man op aarde en de vreselijkste ouders op aarde. De leuke vriendin steunde haar waar ze kon en stond altijd aan haar kant. Toch knaagde er wat. Het begon haar op te vallen dat de leuke vriendin én een leuke baan én een leuke man én leuke ouders had. Althans, er viel wel wat op aan te merken, maar de leuke vriendin deed dat zelden. Ze was, zou je kunnen zeggen, min of meer tevreden.
Op een dag zag ze het licht. Wie dacht de leuke vriendin eigenlijk wel dat ze was om zo godvergeten zelfingenomen gelukkig te zijn? Voelde ze zich soms beter dan een ander, te weten haar eigen vriendin? Ze houdt niet van me, concludeerde ze, en al helemaal niet het allermeeste van de hele wereld. En dus begon ze heel lang te schreeuwen. Voor de zekerheid stuurde ze er nog een mail achteraan van 3,5 kantje die ze rond drie uur 's nachts verstuurde.  

Nu had je altijd ingemene mensen op deze aarde, boze tongen die beweerden dat ze het allemaal aan zichzelf te wijten had. Deze mensen zou ze een mail van 3,5 kantje willen sturen, bij voorkeur om drie uur 's nachts, om ze goed de waarheid te zeggen. Maar ja, het waren er te veel, er was werkelijk geen beginnen aan. Op zulke momenten zou ze wel iemand willen bellen, de leuke vriend bijvoorbeeld of de leuke vriendin, om te vertellen wat haar nu weer overkomen was. En dan zouden de leuke vriend en de leuke vriendin zeggen dat het puur pech was en niets anders. Dat wist ze bijna zeker.