De lente begint pas als de mensen zover zijn, daar kan 21 maart niets aan veranderen. Hoe signaleer je het seizoen van de belofte? De Bril-methode is natuurlijk beproefd; Martin Bril leest de lente af aan de rokjes op straat. Maar ik heb zo mijn eigen barometer.

Gemakshalve woont deze barometer bij mij om de hoek. Hij is minstens een meter negentig en presenteert zich al jaren als vrouw. Ik heb nooit eerder een travestiet gezien wiens voorkomen zo weinig wegheeft van de sekse waartoe hij het liefst zou behoren. 'Ik ben een man!' schreeuwen de bonkige benen, de brede schouders, de gigantische handen, de al even reusachtige voeten en de paar grijzende haarslierten die zich aan zijn kalende schedel vastklampen. Tegen de klippen op hijst hij zich toch elke keer weer in het vrouwenuniform dat hij voor zichzelf heeft bedacht: een jurk met strepen, een bontjas, hoge hakken, diverse kettingen tot de navel en make-up in oorlogskleuren. Hij heeft zijn gezicht beschilderd zoals een driejarige zijn zoveelste haastige tekening inkleurt. Dapper is het wel.
De Barometer woont in een opvanghuis voor alcoholistische mannen - vrouwen mogen er ironisch genoeg niet komen. Alcoholisme en travestie, zou het een wat met het ander te maken hebben? En zouden zijn stoere drinkebroeders hem accepteren? Ik vrees het ergste, want de Barometer is altijd alleen.

Hoe dan ook. Als het lente is, dan gooit de Barometer de witte, slechtgeschoren benen bloot en steekt hij zijn reusachtige voeten in een paar frivole klompjes. Niks verzachtende verkleinvorm, het zijn natuurlijk keihard klompen in zijn onwaarschijnlijke maat, maar ik stel mij zo voor dat de Barometer ze liefkozend zijn lenteklompjes noemt. In zijn hoofd is hij een gesoigneerd grijzende vrouw met een kast vol zwierige dameskleren en luchthartige klompjes aan de lentegerichte voeten.

Daar blijft het niet bij. Ook het kraakpand aan de overkant van het opvanghuis heeft het seizoen officieel geopend. Het bord voor de ramen van de geheel vervallen, voormalige fabriek maakt opgewekt melding van een brainstormbureau. De intentie is er, al heb ik tot nu toe nog geen activiteit gezien op het hoofdkwartier. De krakers van dit pand leiden een leven vol geheimzinnigheid. Geheel volgens de beroepscode omgeven ze zich met honden van een onduidelijk ras en ploegen ze almaar heen en weer op stokoude bakfietsen, waarmee ze vergeelde matrassen en onduidelijke apparaten vervoeren. Nu ben ik zo benieuwd waarover de krakers van plan zijn te brainstormen. Zou het onderwerp vrij zijn en het hele leven beslaan, moet die gaan over het gevecht tegen de globalisering, of over de manier om hun honden tot het vegetarisme te bekeren?

Van de week zag ik de Barometer voor het opvanghuis waar hij woont, bezig om de geleegde flessen van de vorige avond in de glasbak te gooien. Peinzend keek hij de bakfiets vol krakers en honden na die voorbij kwam gereden en even bleef zijn blik hangen bij het bord van het Brainstormbureau. De Barometer droeg ze maar mooi, de klompjes. Het wordt een lange lente.