En toen brak Koninginnedag weer aan. De seizoenen waren als vanouds voorbij gespoed: zomer, herfst, winter, lente. En nu dan Koninginnedag. Nieuw seizoen van één dag, waarin de bomen en de mensen oranje kleurden. Mul parkeerde haar fiets bij het Sarphatipark en begon haar wandeling. Kinderen verkochtten gekopieerde gedichten voor één euro. Ze keken er net niet onschuldig genoeg bij.
"Wel wat aan de dure kant," zei Mul. Ze liep verder.
"Dan niet!" schreeuwde een van de kinderen haar na.

Enige straten verder prees een dik meisje, dat bijkans uit haar jurk knapte, de kleding aan die ze op een rek tentoon had gesteld. "Kleren!" schreeuwde ze op agressieve toon. Ze klonk als Danny de Munk in Ciske de Rat . Het scheen de verkoopster niet op te vallen dat potentiële klanten verschrikt terugdeinsden. De stem van het meisje achtervolgde Mul nog stratenlang. Het zou gemakkelijk te concluderen zijn dat het bergafwaarts ging met de wereld, maar dat liet ze voor de gelegenheid achterwege.

Mul passeerde de grens van stadsdeel Zuid, waar de kinderen geen orgel speelden, maar viool. Naarmate de statige Apollolaan dichterbij kwam, steeg het niveau van het vioolspel. Flarden Mozart waaiden voorbij, als de shoarmawalmen die zich kort daarvoor nog aan haar opdrongen. Ook in Zuid trof ze vrijmarkt, deze keer met speelgoed dat niet aan slijtage maar aan verveling onderhevig was.
Mul bekeek het tafereel van een afstand en genoot in milde mate. Ze kocht een pop voor twee euro die verdacht veel weg had van Pippi Langkous. Pippi kwam vast nog eens van pas. Kees van Kooten bleek massaal uit de boekenkast van Zuid-bewoners verbannen. Ook trof ze vier prachtboeken van Renate Rubinstein die ze spinnend in haar tas opborg. Ze was dood, Renate, maar zolang ze op Koninginnedag te vinden bleef, leefde ze voort.

Nu kwam het moment van honger. Al zouden de ouders van de verkopende kinderen haar desgevraagd vast corrigeren: in Afrika hebben de mensen honger, hier hebben ze trek. Goed, zei Mul in zichzelf, trek dus, maar waarin? Uit angst voor salmonella en andere illegale Koninginnedagbacteriën koos ze voor een hotdog van een officiële kar. Ze voelde zich een tikje schuldig nu ze een commerciële partij had gesteund op de verjaardag van het staatshoofd.  

Nog een paar uur en de plastic bierglazen zouden verontwaardigd onder haar voeten knerpen. Mul ontdekte een oorzakelijk verband: hoe meer oranje de mensen droegen, hoe meer ze gedronken hadden. Zelf weigerde ze uit groepsallergie oranje te dragen - al was ze zich er terdege van bewust dat ook dit een vorm van groepsgedrag betrof. We geloven allemaal graag dat we unieke indidividuen zijn, peinsde Mul, terwijl ze de uitgestalde waren inspecteerde. Als er één ding is wat ons mensen gezamenlijk kenmerkt, is dat het. Dit jaar voerden afgedankte toetsenborden en videobanden de boventoon.

En toen was Mul ineens zo moe dat de weg naar haar fiets eindeloos leek en de fietstocht zelf ook. Traag kropen haar banden voort. In een waas van Koninginnemoeheid bekeek ze haar tweewieler alsof ze hem nooit eerder had gezien. De fiets was oranje. Ze gaf zich gewonnen. Morgen was het seizoen voorbij en kon de zomer beginnen.