Van de week heb ik aan mijn administratie gewerkt. Vermoed ik. Collega-freelancers   hebben het veelvuldig over hun administratie en ik ben er nog steeds niet achter wat ze daar precies mee bedoelen. Oké, je bewaart je bonnetjes voor de belastingdienst en verstuurt af en toe een nota, maar verder? Het lijkt me eerder een code voor: ik zit zonder werk en doe desondanks of ik het druk heb.
Omdat er niemand belde en ik de Oprah Winfrey aflevering op televisie al kende, heb ik mijn rondslingerende giroafschriften verzameld en in een mapje gedaan. Al administrerend kwam ik het afschrift van mijn spaarrekening tegen. Ik moest denken aan de beleggingsmanie die een aantal jaar geleden heerste. Je weet wel, toen aandelen niet langer louter gespreksstof bleken voor stoffige bankiers op gaatjesschoenen, maar ook voor hippe types die met hun sneakers helemaal in het nu stonden.

Het was een zware tijd. Ineens hielden mijn vrienden - die ik altijd voor artistiek en dus noodgedwongen links/armlastig had gehouden - de koersen bij in de krant en spraken ze op feestjes over gunstige aandelenpakketten. Het waren vooral mannen die meenden zich te kunnen verrijken. Ik heb er zelf één in huis die vol overtuiging zijn aandelengeloof uitdroeg en elke beursatheïst verklaarde tot dief van zijn eigen portemonnee. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het met zijn hormoonhuishouding te maken heeft. Vechten of vluchten, dat is de kwestie, en dan kiest hij, veilig vanachter zijn pc, al gauw voor vechten.
Mijn huisbelegger onderstreepte de theorie door niet van opgeven te willen weten. Als de koersen zakten, heette dat papieren verlies. Zuchtend legde hij het nog maar eens uit: "Zolang je rustig afwacht, is er niets aan de hand. Vroeg of laat gaan de koersen weer stijgen." Was dat inderdaad het geval, dan riep ik: "Aha, papieren winst!" Nee, zo moest ik dat niet zien, winst was winst. Oftewel: "Puur geld verdienen." Zodra er van een 0,00012 de procent stijging sprake was, werd de champagnefles opengetrokken en begon hij over een wereldreis en een huis aan de gracht. Halverwege mijn derde glas champagne kon ik het niet laten te hikken: "Vroeg of laat gaan de koersen weer dalen."
Koppig hield ik mijn extra geld vast op een 2,6 procents spaarrekening, die me elk jaar 56 euro rente en een honende lachbui van de huisbelegger opleverde.

Inmiddels zijn de I.T.-fondsen gedaald tot nul, is het beleggingsgeld van mijn vrienden massaal verdampt en praat niemand nog over aandelen. De huisgenoot doet nog wel iets met fondsen, maar in stilte. En ik? Ik constateer bij het sorteren van mijn oude afschriften tevreden dat ik afgelopen jaar alweer 56 euro rente heb ontvangen. Puur geld verdienen.