En toen liep ik zomaar Macky tegen het lijf. Je weet wel, Macky! Vader van Jimmy, de beroemde gitarist. Franco Rosenberg, in de volksmond Macky. Zelden een bijnaam gehoord die de persoon zo treffend weet te vatten. Dichtgeslagen oogjes. Weinig nek, veel kaal hoofd. Tatoeages die doorlopen tot op zijn handen, alsof iemand heeft gemorst met onuitwisbare inkt. Hij ziet eruit alsof hij je elk moment tot moes kan slaan, maar ook uit het niets kan gaan huilen. Melancholie, gecombineerd met een kracht die hij niet in de hand heeft.

Macky bezocht het café met Koninginnedag. Bijna wilde ik zeggen: "Hé, Macky!" Had hij vast niet raar van opgekeken. Hij is immers de vader van Jimmy, de beroemde gitarist.
Even later zag ik de moeder van Jimmy langskomen. Engelina Weisz, in de volksmond Papi. En toen kwam er een broer van Jimmy voorbij en toen nog een broer en toen nog een broer. Donkere haren en een olijfkleurige huid. Jong in jaren, oude ogen. Jammer dat je ze geen zigeuner meer mag noemen. Mooi woord dat naar oertijden ruikt. De laatste broer droeg een synthetisch shirt op een synthetische broek en leek verdacht veel op Jimmy.

Macky is mijn leven binnengeglipt toen ik een documentaire zag over Jimmy Rosenberg. Uit de film blijkt dat Macky in de gevangenis heeft gezeten, wegens de moord op zijn schoonzoon. Of zoals hij het zelf formuleert: "Ik zat een tijdje binnen." Naar eigen zeggen is Macky erg zachtaardig. Heel anders dan Papi, dat is een felle.
Alle mannelijke familieleden maken muziek, behalve hij. Vreemd. Zou het talent een generatie hebben overgeslagen?
Zijn zoon Jimmy speelt in de film wondermooi gitaar. Vingervlug. Hij houdt zijn nagels angstaanjagend kort. En hij kan niet van de drugs afblijven. Z'n verwijswoorden zijn wonderlijk te noemen. "De dingen wat ik heb gedaan." Zulke dingen zegt Jimmy. Hij kan beter gitaarspelen dan spreken. En in zijn ogen brandt, even vernietigend als in die van zijn vader, de melancholie.

De Rosenberg broers maakten muziek in het café. De een speelde basgitaar en de andere twee speelden gitaar. Macky zat op een stoel pal vooraan en dronk een colaatje. De broers dronken bier en rookten de asbak vol die aan hun voeten stond. De vrouwen van de broers hingen met hun kinderen verveeld aan een tafeltje.
Die met dat synthetische shirt en die synthetische broek, was dat nou Jimmy? Hij speelde vingervlug en hield zijn nagels angstaanjagend kort.
Nee, het was hem niet.
Dat weet ik, aangezien Macky even later aan de bar werd aangesproken door een fan van Jimmy.
Virtuoos, noemde de fan diens spel, maar hoe was het nu met de grote gitarist?
"Jimmy zit een tijdje binnen," zei Macky, gelaten aan de bar hangend.
Er viel een stilte.
Och, als hij Jimmy hoorde spelen, zei de fan, dan kreeg hij tranen in zijn ogen.
Macky op dat moment ook, heel even.
Er viel opnieuw een stilte.
Jimmy kwam er weer bovenop, zei de fan.
"Ja, vast," zei Macky, maar het klonk niet alsof hij er nog in geloofde.