Van de week beweerde een acteur uit Onderweg Naar Morgen op televisie dat het voelde "alsof er een camera over zijn schouder meekeek". De soap benaderde volgens hem het echte leven zó dat het bijna eng was. Dat maakte wel erg benieuwd naar zijn bestaan.
Ook Bridget Maasland maakte zich dit jaar onsterfelijk. Zij vertelde in het blad Jan over de tragische dood van een vriendin. Na dit verlies zag ze in dat je een paar dingen gedaan moet hebben in je leven - voor je het wist, was het immers voorbij. Mediteren op een berg? Een kind van de hongerdood redden? Een boek schrijven? Nee. Bridget kwam tot het inzicht dat ze beter niet langer kon wachten met de aanschaf van een dure auto en een huis. Toch jammer dat die talkshow van haar is gestopt.

Natuurlijk alsnog de hele week 'champoepel' geroepen. Dat begint ironisch, maar voor je het weet, is het woord diep ingesleten. Zo heb ik ook een tijd van du-doei gekend, die begon met afgrijzen en eindigde in sleets afscheid nemen. Op de werkvloer mogen alle neuzen voortaan een andere kant, hoeven we echt niet samen door één deur en gaan we geen enkel traject meer in. En dat voelt nimmer meer als een warm bad, hoe gezellig het ook wordt.
Laten we in het nieuwe jaar dan meteen stoppen met netwerken. Het economiseren van vriendschappen gaat een tikje te ver. Ik trof afgelopen jaar een schrijfster die zonder blikken of blozen beweerde dat haar netwerk 'alles' voor haar was. Liefde voor het geschreven woord leek me meer in die richting komen, maar wellicht is dat compleet achterhaald. Voor wat hoort wat, als ik voor jou wat kan betekenen dan... Ho. In 2007 worden we ouderwets vrienden en slijmen met mensen aan wie we eigenlijk een hekel hebben, laten we over aan president-directeuren en wereldleiders.

Politici - dood of levend - noemen we in 2007 gewoon bij de achternaam. Pim, Wouter en Femke worden weer Fortuyn, Bos en Halsema. Misschien dat we dan gelijk het misverstand uit de wereld kunnen helpen dat de kloof tussen politici en burgers per se gedicht moet worden. Helemaal geen kloof, dat is pas erg. Zie Dion Graus, die zijn hele cv bij elkaar heeft gelogen en het laatste restje kloof heeft gedicht met het in elkaar rammen van zijn zwangere vriendin - gelukkig houdt hij wel heel veel van dieren.
Zeggen waar het op staat, dat is echt helemaal niet nodig. Dan liever politici die zich met het nodige archaïsche taalgebruik nog enigszins het air van een respectabel leider weten aan te meten. De populariteit van politici hoeft dan ook niet meer voortdurend gemeten te worden in exit polls en zeker niet door onze nationale speurhond Maurice de Hond. Gewoon zo nu en dan een keurige peiling is genoeg.

Henk Kamp stelde na de verkiezingen vast dat de VDD   de komende jaren "een geluid moet neerzetten". Dat wordt nog een hele tour. En Geert Wilders riep: "Daar heb ik nooit één woord Spaans over gesproken." Zelfs in zijn uitdrukkingen blijft hij veilig dicht bij huis - liefst nog binnen de Europese Unie. Daar proosten we op. Vooruit dan maar, nog één glaasje champoepel. Op 2007!