Kitty Ruys op televisie gezien? Ha, daar was ze, en hoe, de kersverse winnares van de Libris Literatuur Prijs. Gelukkig verschuilt ze zich niet langer achter D. Hooijer, haar pseudoniem.
Vanwaar die mysterieuze voorletter? En Hooijer, had dat niet wat klinkerder gekund? Ik heb nooit goed begrepen waarom schrijvers een pseudoniem voeren. Het heeft iets aanstellerig, je verschuilen achter een valse naam - als lezers niet mogen weten wie de auteur is, willen ze het juist weten. Ik heb de indruk dat schrijvers er vaak spijt van krijgen dat ze niet onder hun echte naam hebben gepubliceerd, temeer daar de naam die ze voor zichzelf hebben gekozen hen op den duur hoogst puberaal voorkomt. Neem Patrizio Canaponi, jarenlang het pseudoniem van Adri van der Heijden. Oef, die man moet goed dronken zijn geweest toen hij die naam bedacht. Klinkt als een gondelier, een Siciliaanse maffiabaas, een koekebakker met een snor waarvan de punten naar de hemel wijzen.
Dan valt D. Hooijer nog mee. De schrijfster stelde zelf al vast dat haar pseudoniem geen functie meer heeft, omdat haar echte naam gewoon op internet te vinden is. Kitty Ruys dus. Geestige vrouw. Bescheiden. Beurtelings twijfelend en krachtig. Aangename combinatie van eigenschappen. Eindelijk een schrijver op de beeldbuis die niet trommelend op de borst een eind weg bravourt. Sleur is een roofdier . Mmm. Ik zou de verhalenbundel van de winnares wel willen lezen.

Of toch maar niet? De lezers zijn gewaarschuwd en wel door De Volkskrant. Het dagblad vindt het hoogst verdacht dat in het persbericht van de Libris Prijs 'uitdrukkelijk' wordt vermeld dat D. Hooijer van het vrouwelijk geslacht is. Terwijl je nou ook weer niet zo heel oplettend hoeft te zijn om vast te stellen dat al bizar lang (veertien jaar) geen vrouw de prijs meer heeft gewonnen. Maar volgens het als portret aangemerkte artikel heeft het in het voordeel van de schrijfster gewerkt dat zij een vrouw is. Ja hallo. Zie die prijs als vrouw maar eens te winnen! Vreemd genoeg wordt nooit omgekeerd   geredeneerd; vorig jaar won alwéér een man, maar daar hoorde je niemand over, laat staan dat iemand het waagde te suggereren dat er wel eens iets anders mee zou kunnen spelen dan louter literair talent. Waarom zou je ook?

In het geval van Kitty Ruys mag dat allemaal wel. Net toen ik dacht dat het bij min of meer bedekkende termen zou blijven, begonnen mijn ogen pas goed te knetteren. Het staat er echt. Ronduit. 'Alleen vanwege de liefde voor het 'verweesde' genre van de verhalenbundel, bovendien geschreven door een vrouw (...) is te verklaren dat de jury koos voor de negen verhalen van D. Hooijer'. Hè hè, het hoge woord is eruit.
Vaderlijk roept de recensent vervolgens nog wat vriendelijks over Hooijers verhalen - aardig bundeltje hoor, van die vrouw - waarmee de lust tot lezen voorgoed is gedoofd.

Gek, maar ik begin alsnog te begrijpen waarom Kitty Ruys voor een pseudoniem heeft gekozen. D. Hooijer. Uitstekend gevonden. Het zou tenslotte zomaar een man kunnen zijn.