Mul sprak van een ritueel. Ze ging immers voor de tweede keer met een vriend eten bij een Italiaans restaurant, dat zich trattoria noemde om het allemaal nog wat Italiaanser te maken. Ze grossierde in rituelen en met graagte. Zo had ze één keer in de twee weken een afspraak met een vriendin die bekendstond als Snoopy-woensdag. (De betekenis van deze benaming hield ze liever voor zichzelf, want zodra het op bijnamen en aanverwanten aankwam, gingen de uitvinders over het algemeen verheugd en de toehoorders beschaamd glimlachen. Waarna de uitvinders - indien ze gevoelig waren voor schaamte, wat in Muls geval zo was - terstond de algeheel gevoelde schaamte overnamen en de bijnaam besmet raakte. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Bijnamen, en met name de herkomst ervan, zijn voor in uiterst intieme kring, voor de buitenwereld heeft men de in het paspoort vermelde voor- en achternaam. Al vormen tweede, derde of zelfs vierde namen juist vaak weer een reden voor beschaamde verzwijging, in het speciaal wanneer men van katholieke komaf is. Katholieken zijn met namen al net zo kwistig als met rituelen.)

Ja, rituelen, daar mochten er meer van zijn. Mul kende een man die al jaren elke dag van de week dezelfde, vaste afspraken had. Zo zag hij maandag Hans, dinsdag Bub, woensdag Annemarie, donderdag Pieter-Jan en zo verder. Je zou het dwangmatig kunnen noemen, maar de man oogde over het algemeen ontspannen. Hij wist tenminste waar hij aan toe was.
Ook in de liefde deden rituelen het goed. Een kersverse geliefde nam Mul op een zondag mee naar een beroemde broodjeszaak om daar een doormidden gesneden kroket op twee halfjes kadet te eten. "Zondag is krokettendag," verklaarde hij, waarmee hij de liefde voor zeker een jaar veiligstelde.
Nu Mul erover nadacht: een groot deel van de rituelen had met eten te maken. Aanstaande had ooit in een huwelijkspeech een bekend ritueel van het aanstaande echtpaar bezongen: bezoek werd steevast onthaald met een bakje Japanse mix. Charmant als altijd onthulde Aanstaande dat hij Japanse mix eigenlijk niet zo lekker vond, maar dat de tot knagen nodende nootjes vooral een inviterend effect hadden. De Japanse mix zei: gezellig dat je er bent. Het bruidspaar lachte allerhartelijkst, maar heeft de gememoreerde noten daarna nooit meer geserveerd. Zo sneuvelden de rituelen bij bosjes. Wat deed je eraan?

Aan Mul zou het in elk geval niet liggen. Zij maakte trouw elke ochtend voor zichzelf een cappuccino met veel schuim in een groengerand kopje. Steevast liet ze de helft van het schuim staan, maar dat weerhield haar er niet van de volgende ochtend weer dezelfde hoeveelheid op te kloppen. Dat zag er smakelijk uit en bovendien: zo deed ze het al jaren. Toen de volkoren koekjes die ze erbij consumeerde onlangs onverwacht op waren, bespeurde ze bij zichzelf iets wat in de buurt van paniek kwam. Wanneer werd een ritueel sleur in vermomming? Sindsdien at ze ook wel eens ontbijtkoek bij de koffie, al ging het niet geheel van harte. Ach, troostte ze zichzelf, een kwestie van even doorbijten. Voor je het wist, was het een ritueel.