Laatst sprak Mul een man in pak die heimelijk bekende dat hij het liefst zwerver was geworden. Maar daarover later meer.

Mul zat momenteel met de gebakken peren. Over het weekend viel niets te klagen. Víel er maar wat te klagen. Stel je voor, de zaterdag bleek prachtig en de zondag was al even wonderschoon. Dagen zonder krasjes. Alles ging voorbij, ook het mooie, dat was de pest. En dat besef drong tot haar door voordat het goed en wel maandag was. Zondagavond probeerde ze zich met man en macht te verzetten, maar niets hielp, zelfs patat niet. Een ernstig geval van weekendblues.
Vroeger had Mul er ook last van. Op zondagavond bleef ze hardnekkig Koot en Bie kijken, terwijl de maandag reeds tegen het raam duwde. Boven wachtte haar huiswerk, dat ze het hele weekend had laten liggen, maar ze kon zich er niet toe zetten om de trap op te sjokken en de boeken open te slaan. Ze dééd het niet, ze ging niet naar boven, want als ze die gang eenmaal had gemaakt was het weekend officieel voorbij.
Weekenden waren wreed, welbeschouwd, daar was Mul inmiddels wel achter. Ze herinnerden aan wat nog meer mogelijk was, behalve de kost verdienen. Uitslapen. Vroeg opstaan terwijl het niet hoeft. Het laat maken met vrienden. Bezoek afzeggen. Naar de boekhandel. Toch maar niet naar de boekhandel. Naar zee. Toch maar niet naar zee. Boodschappen doen op de markt en daarna al het lekkers opeten. Boodschappen doen op de markt en daarna alsnog uiteten gaan. Nogmaals uitslapen. Nogmaals vroeg opstaan terwijl het niet hoeft. Een boek achter elkaar uitlezen. De laatste bladzijde van het boek bewaren. Lang telefoneren. De telefoon niet opnemen. Dat kon allemaal, eindeloos, tot het weekend voorbij was en de vraag zich opdrong wat de zin van het werkend bestaan was.

De droeve tonen van de weekendblues vulden Muls oren. De mensen zeiden met het grootste gemak dat je in het nu moet leven, maar zo eenvoudig was dat niet. Tenzij je in Azië woonde en elk ogenblik het loodje kon leggen door voedselgebrek, ziekte of aardbeving, maar dat bracht weer andere problemen met zich mee. Misschien hadden ze er een vak van kunnen maken op school, dan was het Mul wellicht wat makkelijker af gegaan. Twee keer in de week Levenskunde. Nog weinig, als je erover nadacht.

Laatst sprak Mul een man in pak die heimelijke bekende dat hij het liefst zwerver was geworden. Bier drinken in het park en zelden onder de douche, dat leek hem wel wat. In plaats daarvan had hij nu een carrière en een ligbad. En een koelkast vol bier, maar dat smaakte toch een stuk minder lekker als je de volgende dag moest werken.