Oerstom! Ik heb de Festival Express gemist. En dan vooral wat zich in die trein afspeelt. De passagiers vieren feest en maken muziek tot het ochtendgloren. Aan slapen denkt niemand, slapen is voor later. De restauratie serveert dag en nacht ontbijt. In elke Canadese stad die de Express aandoet, wordt een concert gegeven, maar dat is bijzaak. Het mooiste is de reis zelf. Waarom stond ik niet op het station toen die trein stopte? Waarom ben ik, eeuwige sukkel, niet acuut ingestapt met een gitaarkoffer in de hand?

Nou ja, er zijn wel redenen te bedenken. Bijvoorbeeld dat de trein vertrok voordat ik werd geboren. En dat ik geen gitaar speel. Meestal ben je te oud om erbij te zijn, maar je kunt dus ook te jong zijn. 1970: het jaar van the party to end all party's . Nou, dat is aardig gelukt. Ik heb aan die jaren alleen een broek met wijde pijpen en ouders met lang haar overgehouden. Die broek past me niet meer en dat haar is inmiddels afgeknipt, maar in mijn kinderhoofd was dat vrijheid.
Toen ik laatst een documentaire over de Festival Express zag, miste ik de tijd die ik niet had meegemaakt. Janis Joplin zat in de trein. Ze maakte een verrassend onbezorgde indruk, alsof ze al haar hartzeer voor het podium bewaarde. Met een paarse zonnebril op maakte ze, temidden van andere beroemde popsterren, de hele nacht muziek. Als one of the boys . Nou ja, de boys hadden, gezien de avances die ze maakten, wel degelijk door dat ze een meisje was, maar Janis deed onverstoorbaar stoer en joviaal.
Dat de meeste treinreizigers inmiddels zijn bezweken aan een overdosis drugs, alcohol of een combinatie van die twee, weerhield me er niet van om enorm te verlangen naar openbare dronkenschap en drugs die ik nooit eerder heb gebruikt. Feesten tot het licht wordt en elke grens over die er te passeren valt. Laveloze mensen in films hebben op de een of andere manier altijd dat effect op mij. Oké, misschien neemt de feestzin halverwege Leaving Las Vegas enigszins af, maar zelfs een ladderzatte Nicolas Cage roept die Pavlov-reactie bij me op. Hij wild? Dan ik ook wild.

Ondertussen zitten wij opgescheept met een tijd waarin het braafste jongetje van de klas democratisch is gekozen tot de leider van ons land, burgerbewegingen blootposters willen verbieden en de roep om strengere straffen almaar luider wordt. Orthodoxe christenen kunnen ineens ook weer helemaal, sinds André Rouvoet zo'n oprechte indruk maakt. Jammer dat hij nu oprecht embryoselectie wil verbieden, zodat straks heel veel baby's enge ziektes kunnen krijgen die God ons heeft gegeven.
Toch is er hoop. Gaat niet aan elke wilde periode een tijdperk van algehele braaf- en benauwdheid vooraf? De jaren zestig waren tenslotte ook een reactie op de vertrutte jaren vijftig, dus het zou zomaar kunnen dat de jaren twintig van deze eeuw legendarisch ruig gaan worden. Wie weet vertrekt er dan zelfs een nieuwe Festival Express. Alleen jammer dat ik tegen die tijd definitief te oud ben.