Mul vroeg zich af wat er aan de hand was. De muziek uit de radio veroorzaakte steekjes in haar buik. Het was niet eens goede muziek.
Mul woonde in een huis dat midden in het water stond. Als de zomer naderde, was het net een zeemanshut, vol vakantie en vrolijke geluiden. Die geluiden kwamen niet van mensen, maar van dieren en water. (Soms wel, dan riep de buurman van de overkant: "Kankermongool, nu binnenkomen!" Dat was voor de hond bedoeld, een harig beestje, formaat cavia, dat zich van geen enkele vloek of bedreiging wat aantrok.) Je kon spreken van natuur, al was het midden in de stad.

Mul leunde uit het raam van de zeemanshut en overzag het water. Nu vervloog de muziek. Ze zag de eenden voorbij dobberen. "Ach, kijk nu toch," mompelde Mul. Ze doelde op een moedereend met kleine eendjes die al bijna groot waren. Gewoontegetrouw telde Mul de nakomelingen. Het waren er vijf. Eenden moesten serieus rekening houden met moord en doodslag. Zelden haalden alle kinderen de volwassenheid, een aanzienlijk percentage werd ruwweg opgegeten. Mul vroeg zich af door wie. Roofvogels? Maar waar waren die dan? Zelf zag ze er nooit één. Grotere dieren op het water? Maar welke dan?

Het nest van de meerkoeten, een paalwoning op de hoek van de steiger, lag er verlaten bij. De bewoners hadden het versierd met stukken plastic en karton. Vorig jaar had Mul een deel van een oude schoen in het nest gesignaleerd. De meerkoeten hadden één jonkie dat eeuwig op de vlucht leek, alsof het nog steeds niet gewend was aan geboren zijn. Het piepte hysterisch. De kleine meerkoet had het niet van een vreemde, ook zijn ouders waren nogal nerveus aangelegd. Mul werd 's nachts soms wakker van hun klagelijke gepiep.

Aan de overkant van het water maakten de buurmannen zich op voor een nieuwe dag doelloos vissen. De procedure was als volgt: ze hingen een hengel in het water, zegen neer op een tuinstoel en dronken bier. Je zou de vissfeer lethargisch kunnen noemen. Soms gebeurde er wat. Dan ontstond grote opwinding. Zoals die keer dat een roestig fietswrak in de gracht werd gesignaleerd. Toen verzamelde zich een groep bewoners rond de vissende buurmannen, die een zekere autoriteit begonnen uit te stralen. Het was tenslotte hún fietswrak. Met veel aplomb werd een poging gedaan het wrak uit het water te hengelen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Na ruim drie kwartier was het de vissende buurmannen gelukt. Het fietswrak lag op de kant. Toen wist eigenlijk niemand hoe het verder moest. De buurmannen namen nog maar eens een slok van hun biertje. Het publiek maakte zich uit de voeten. De beer was geschoten, maar niemand wilde de beer hebben.

Mul keek de eendenfamilie na. Zuchtte. Sloot het raam van de hut. De muziek klonk nu behoorlijk storend. Mul draaide de knop van de stereo om. Stilte zoemde na. "Wat was dat nou?" vroeg ze zich nogmaals af.
Zomer werd het. In de verte kwaakte een eend.