Ter ere van de Sex and the City première zwierden we met vier Writers on Heels over de rode loper, die in dit geval roze was. Nou ja, zwieren. Het was vooral veel wachten, want de BN'ers die ons omgaven, lieten zich dit cameramoment niet ontnemen. Aan de linkerkant van de loper pakten de tv-journalisten zich samen en aan de rechterkant het publiek. En zo kwam het dat bekend Nederland elegant de rug naar zijn fans draaide om zich te laten ondervragen over een film die nog niemand had gezien. Het was aardig bedacht door de organisatie: laat steeds vier vriendinnen - à la Carrie, Miranda, Samantha en Charlotte - over de roze loper gaan. Schrijvers en glamour, een combinatie die literair Nederland compleet ongepast en stuitend oppervlakkig vindt. Vandaar dat ik er direct voor in was. Toch raar als alleen soapsterren de première opluisteren, terwijl het ooit allemaal begon met een boek.

Voordat de film goed en wel was begonnen, kookte mijn bloed al. Gaat dat niet zien! Alle mensen, wat een draak. "Elk jaar komen weer nieuwe meisjes naar de grote stad, looking for labels and love ," deelt Carrie in de eerste minuut mee. In een oogwenk heeft de columniste alle Sex and the City-principes verloochend. Labels en liefde? Glamour and girlfriends , career and Cosmopolitans , zou ze bedoelen . Dat was nou altijd zo leuk aan Carrie en consorten: ze vierden het wilde leven, hun vriendschap ging boven alles, ze hadden een interessante carrière en verslonden mannen alsof het bonbons waren. Eerst de vriendschap, dan de liefde. Toegegeven, Carrie veranderde in een aanstellerig kindvrouwtje zodra er een man in beeld kwam, maar daar stond nog altijd genoeg anonieme seks van Samantha tegenover.

Dat Carrie er altijd zo origineel uitzag, was een fijne bonus - de enge dophoedjes en gevederde schoenen daargelaten. Maar zelfs dat genoegen werd ons tijdens de film niet gegund. Labels and love . Nou inderdaad. Ordinaire Chanel-logo's dansen onophoudelijk voorbij en Carrie wil nog maar één ding: trouwen. Grimmig beten we ons door een clubsandwich vol clichés en goedkoop sentiment heen. De filmmakers waren nog wel zo slim geweest er een flinterdun laagje girlpower overheen te smeren. Halverwege komen de vriendinnen erachter dat ze, druk met de liefde, zichzelf zijn kwijtgeraakt (excuus voor het cliché). Maar daar trapten we niet in, want uiteindelijk draait het allemaal wel degelijk om het Assepoester-sprookje. Nadat Carrie zichzelf enorm heeft teruggevonden duikt zich doodleuk in de armen van de man die in de gelijknamige serie te fout voor woorden was, maar nu braaf door zijn knieën gaat om haar alsnog ten huwelijk te vragen. Eind goed al goed. Dat komt dus nooit meer goed.

Na afloop stonden de camera's weer opgesteld. Er vormde zich een rij BN'ers die braaf wachtten tot zij geïnterviewd konden worden. Achteraan aansluiten. Wie bekend wil zijn moet geduld hebben. Een tv-presentatrice in een paarse paasei-jurk was er als eerste bij en liet zich gewillig een microfoon in haar gezicht duwen. "Het is zo'n emotionele film," verzuchtte ze. En ze keek erbij alsof ze het meende.