Mul overziet zand en zee. Dit moet een familiestrand zijn. Geen magere mensen met grote zonnebrillen en piercings te bekennen, maar dikke ouders met al even dikke nakomelingen. Dat obesitas een groeiend probleem is, wil Mul nu wel geloven. In tien minuten telt ze twaalf kinderen met een hangbuik.
Mul ligt op een handdoek en draagt een kleurige bikini. Aanstaande ligt naast haar een boek te lezen. Als ze hem vertelt over haar hangbuikmeting zegt hij: "Ongelooflijk." Hij kijkt niet op.

Mul concentreert zich op de buren. Aan haar rechterzijde ligt een vrouw met een miniscuul broekje en enorme borsten, die schudden bij elke beweging. Ze draagt twee staartjes en bladert in een tijdschrift. Haar kale man lost ingespannen een sudoku op. Een haag van haar siert de zijkant van zijn hoofd. Dat zie je niet vaak meer, meestal komt de tondeuse eraan te pas.

Vóór Mul zit een ouder stel. Zij heeft een roodbruine, leerachtige huid. De wijkende ozonlaag speelt geen rol. Ze bakt lekker topless door. Hij heeft grijze krullen - een permanent - en kan zijn handen niet van haar afhouden. Hij smeert haar bovenlichaam in. Daar neemt hij uitgebreid de tijd voor.

Aan Muls linkerzijde zit een echtpaar dat tegen elkaar aan plakt. Eigenlijk hangen ze meer op dan naast elkaar. Hij heeft een paar slordige tattoos op zijn bovenarmen, zij heeft twee lege zakjes bij wijze van borsten. Mul wil het niet weten maar weet het nu toch.
Ze begint zich af te vragen of ze het verkeerde gedeelte van het strand heeft uitgekozen. Verderop staat een bord met een mossel erop. De mossel heeft oogjes. Zou dat een geheime code zijn? Misschien had ze beter haar handdoek kunnen uitrollen bij kreeft of zeepaardje.

Mul zucht. Wat is het warm. Ze heeft een hekel aan Nederlanders die klagen over regen en kou, maar als het dan eindelijk mooi weer is, mopperen over de hitte. Zo iemand wil ze niet zijn, dus ze houdt haar mond. Warm is het wel.
Ze kan zich niet concentreren op haar boek. Aanstaande leest en geeft geen kick. Ze doet een nieuwe poging een gesprek te beginnen, maar hij mompelt 'hmm hmm' of 'o ja?'. Dat schiet niet op. Ze draait van rug naar buik en terug. Zand tussen de tenen.

Als ze weer kijkt, ligt de man met het permanent boven op de leerachtige vrouw. Net twee apen. Het wordt Mul nu te machtig.
"Laten we gaan," zegt ze.
Aanstaande draait net een bladzijde om. "Waarom?" vraagt hij zonder opkijken.
"Gewoon," zegt Mul.
Aanstaande kijkt nu wel. Hij ziet de twee apen die nog altijd boven op elkaar liggen. "Het is wel erg warm, hè," zegt hij.
Mul en Aanstaande wisselen een blik. Tegelijkertijd beginnen ze hun handdoek op te rollen. Hand in hand verlaten ze het strand.