Het was nooit eerder zo stil in Paradiso.
Joan as Policewoman trad op.
Ze speelde piano en zong.
Ze speelde gitaar en zong.

Ze had een verlegen drummer en bassiste meegenomen, maar die verbleekten bij haar tot ze verdwenen in het mistige lamplicht. Tot er alleen nog Joan was. Je kon de plastic bekertjes horen vallen, zo stil was het die avond in Paradiso. Joan zong over de liefde en ze meende het. Ze eindigde alleen voor de microfoon, spaarzaam tokkelend op haar gitaar. Ze zong: take me! Do what you want and ask me later. De totale overgave.

Een half uur voor het concert begon, bleef de zaal alarmerend leeg. De gemiddelde leeftijd van het publiek lag hoog, er waren opvallend veel lesbische vrouwen. Of ze waren niet lesbisch, maar hadden toevallig een kort geschoren kapsel en de armen om elkaar heen. Ze rookten shag, de al dan niet lesbische vrouwen. Als ik lesbisch was, zou ik zeker naar het concert van Joan as Policewoman gaan. Zij maakt overal seks van. Zelfs een verhaal over vouwfietsen weet ze nog te erotiseren. Ze bleek gefascineerd door de vouwfietsjes die ze overal in Amsterdam voorbij zag komen. Met diepe stem: "Is it cool to ride a fold up bike?"
Toen de zangeres die ooit met de legendarische Jeff Buckley ging het podium betrad, juichten de fans haar toe tot en met de bovenste balkons. Toch nog een volle zaal. Dat ze ooit met Jeff Buckley ging, was voor de muziek niet relevant, maar maakte haar des te intrigerender. Hij pleegde zelfmoord toen hij met haar was. Je moet wel heel ongelukkig zijn als je met zo'n vrouw gaat en toch nog zelfmoord pleegt.

Een van de al dan niet lesbische vrouwen moest huilen toen Joan over de liefde zong. Ze huilde met veel gehik en gesnuif. Toen gingen haar korthartige, shag rokende vriendinnen haar troosten. Ze eindigde in een kluwen van armen. Tevreden snufte ze nog wat na. Missie geslaagd.
Take me! Do what you want and ask me later. We konden de plastic bekertjes horen vallen, zo stil was het. Joan riep dat het voelde alsof ze op een bruiloft was, met die vallende bekertjes. Daarna zei ze: het is een geweldige bruiloft, tot nu toe. Daar moest ze erg om lachen, de nederwiet was goed gevallen. Een stonede artiest is meestal stomvervelend, maar deze keer was 't net of we samen met Joan op een grote wolk wiet wegzweefden.  
Joan was zonder schaamte alleen op het donkere podium. Ze dekte het publiek toe met een zachte wollen deken van muziek die onverwacht prikte.

En weet je wat het wonderlijkste was van allemaal? Dat drie mannen in het publiek ondanks de muzikale betovering het hele concert lang luid bleven praten. Toen de omstanders vroegen of ze stil wilden zijn, was het antwoord: "We hebben de cd toch thuis?" Op dat moment speelde Joan een nummer dat niet op de cd staat. Om de mannen vormde zich een almaar uitdijend gat. Daar stonden ze, eenzaam in hun graancirkel.
"Drive home safely on your fold up bikes," fluisterde Joan.
En toen het licht aanging, hadden de drie het moment gemist.