En daar kwam ze de vliegtuigtrap af. Ongebroken. Meer de vrouw die ze was voor haar kidnapping dan de vrouw die we kenden van haar laatste video in gevangenschap. Die eindeloos uitgezonden beelden toonden haar in de jungle, geketend op een bankje, angstaanjagend dun. Ze staarde naar beneden, devoot, leek het, wat nog werd versterkt door haar lange haren, die over één schouder hingen. Ze zag eruit alsof ze klaar was om te sterven.

Ingrid Betancourt kwam de vliegtuigtrap af en de wereld keek via CNN toe. In een mouwloos legerjackje met een te groot t-shirt eronder, kaplaarzen aan haar voeten. Het haar in een ingewikkeld vlechtwerk op haar hoofd, waar één rebels, sprieterig vlechtje aan ontsnapte. Ze omhelsde haar moeder, ze lachte, ze omhelsde haar moeder nog eens, en binnen tien minuten stond ze mensen te woord via een mobiele telefoon die haar werd aangereikt. Ze zag er blij uit, gelukkig. Niet daas of in shock, of de wereld ontwend.

Historische momenten hoor je je te herinneren. Je hoort je het precieze moment te herinneren. Daar spin je dan een kleurrijke anekdote omheen. 'Ik weet nog goed dat ik in een bad zat met zes plastic eenden, luisterend naar het vijfde Brandenburgse Concert op de radio, toen het bericht mij via een inderhaast ingelaste nieuwsuitzending bereikte dat de muur was gevallen, waarna de eenden van vreugde onder water doken.'
Ik weet het dus niet meer, hè, van die muur. Ik weet nog wel dat hij viel en dat dat indruk maakte - ik schreef er uitgebreid over in mijn dagboek - maar waar o waar was ik op het precieze moment dat ik het hoorde?
Tijdens de Bijlmerramp zat ik tot ver na middernacht in een anti-kraakpand voor de televisie, met mijn toenmalige geliefde en een huisvriend die eruitzag als Jezus - in die tijd, ver voor de gezichtsbegroeiing een revival beleefde, een unicum. Maakte die ramp meer indruk dan andere historische momenten? Of is het allemaal toeval wat het geheugen opslaat en wenst te onthouden? Dommigheden zetten zich vast in de hersenpan, terwijl dat wat er toe doet, vervliegt. Zo hoor ik elke keer dat ik een lik dagcrème op mijn gezicht smeer de aardige stem van een oud-collega: "Smeren smeren smeren." Haar anti-verrimpelingsadagium, en zij had het weer van het toenmalige topmodel Cindy Crawford. Dat ik dat laatste nog weet, grenst aan het misdadige.

Voor de televisie gezeten vierde ik het bevrijdingsfeest mee met Betancourt. Wel weer gelet op domme details natuurlijk, zoals dat sprieterige vlechtje, en, later, het camouflagehoedje (vissersmodel) dat ze tijdelijk opzette - ik vroeg me af waarom: een vorm van bescherming tegen alle aandacht, of simpelweg tegen de zon. Later, toen ze voor de microfoons van de internationale pers de wereld toesprak, daar op het vliegveld van Bogota, nam ze dat hoedje af. Dat was zo'n sterk gebaar - nederig en trots ineen - dat ik me afvroeg of ze het hoedje bewust had opgezet om het later weer af te nemen en zichzelf te laten zien: hier ben ik, Ingrid Betancourt, ongeslagen. Er was ook nog een man in beeld met een groen doekje op zijn hoofd en bruine kringen onder zijn ogen. Hij leek er als enige van doordrongen dat de militaire operatie ook minder goed af had kunnen lopen. Herinner ik me later die man en weet ik nog waar ik was toen ik hem zag?
Gisternacht zat ik alleen voor de televisie en vooralsnog ben ik het niet vergeten.