Bijzondere ervaring, om zonder rook in mijn kleren van een concert thuis te komen. Zelfs de haren geurden naar shampoo in plaats van sigaret. Ik vraag me overigens af hoe Paradiso het rookverbod wil handhaven op het moment dat de concertgangers zich er niet aan houden. Werknemers laten patrouilleren? Het rookalarm zo strak afstellen dat de zaal om de tien minuten moet worden ontruimd? Lichten door de zaal laten dwalen, zoekend naar zondaars?  
Tijdens het concert van Ben Harper in Paradiso werd her en der besmuikt een jointje doorgegeven. En één keer wat minder besmuikt, toen de percussionist er eentje kreeg aangereikt vanuit de zaal. De muzikant, een rastafari met de breedst denkbare glimlach, werd zo te zien al high van het zuiver slaan op zijn djembé, maar nam desondanks een ferme hijs.

Ben Harper droeg een streng dichtknoopte, ruiten blouse, een spijkerbroek met opgerolde pijpen en stoffen instappers die nog het meest weg hadden van huissloffen. Om zijn voorhoofd zat een zweetband met het woord 'bears' erop. Maar zelfs dit seksloze tenue wist zijn verpletterende charisma niet te verhullen. (Rachel Hazes sprak, volgens overlevering, ooit over het 'sjarisma' van haar man.)
Magisch was het optreden vanaf het eerste nummer en toen moest het magische moment nog komen. Hij wist de zaal halverwege het concert muisstil te krijgen en zong toen, zonder versterking of muzikale begeleiding, zo intens dat het publiek vergat adem te halen. Ben Harper hield zijn handen open, in overgave, en schreeuwde, smeekte, fluisterde het dak van de poptempel. Het was alsof hij zich rechtstreeks tot de goden richtte. Take a prayer with you to heaven for me. Oh - And give it to the Lord.
Voor het eerst begreep ik, bij benadering, wat het is om gelovig te zijn. We voelden ons daar in Paradiso verbonden met alles wat ooit geweest is en wat nog zal komen, met de hemel en de aarde, de elementen, het leven en de dood. Ik kan niet weten of de andere aanwezigen dat ook zo voelden, maar ergens weet ik het wel, zo zwaar werd de lucht die we vergaten in te ademen.
Toen de band opnieuw inzette, kwam de ontlading. De volgelingen juichten, gilden, hieven hun armen ten hemel. Dat zou je nou altijd zien. Terwijl overal ter wereld strenggelovigen zich onthielden van muziek en bier en wiet in de hoop dat de verlosser zou komen, diende de messias zich hier aan, temidden van de zondaars.
Voor een messias nam Ben Harper het applaus wel erg bescheiden in ontvangst. Toen het nummer was afgelopen zei hij droogjes: " And I am not even religious ." Nou ja, soms, voegde hij er voor de zekerheid aan toe. Om vervolgens te verzuchten: " Boy, am I in trouble ."

Na het concert stonden de bezoekers verdwaasd buiten. Zij wachtten op de stoep van Paradiso. De nacht was zwart, de regende striemde. Zij wachtten nog wat langer, de getuigen van het wonder. En zij grepen, al wachtende, naar een sigaret.