Mul reed in een geleende auto door Los Angeles en trommelde tevreden op het dashboard. Een gebronsde radiostem kondigde aan dat het weer een hete dag zou worden. Mul was op het vliegtuig gestapt, had tijdens de reis slappe films gekeken tot haar ogen er bijna uit vielen, de douane van Los Angeles getrotseerd en vooral heel lang gewacht. Ze zeiden dat acteren wachten was. Welnu, vliegen was ook wachten, zeker als je economy vloog in plaats van met je eigen jet . Nu was ze er dan, in de stad waar ze vier maanden lang zou gaan wonen. This is LA, man!

En ja, alles leek zoals film en vooroordelen suggereerden. De valse glamour van meterslange limo's, de überblonde gebeeldhouwde beach babes , louter levend van blaadjes sla en cocktails, yoga-goeroes met een opmerkelijk zakelijk talent, steenrijke filmsterren die zich opwierpen tegen de klimaatverandering, geen voetganger te bekennen... Los Angeles bevestigde alle vooroordelen zolang je ernaar op zoek was.
Want, peinsde Mul met haar hoofd in de lucht en haar voeten in een paar zonnige slippers, de stad was nog zoveel meer. Te groot en gevarieerd om te bevatten, net als het moderne leven zelf. Los Angeles ís het moderne leven, dacht ze met een schok. Alles wat aantrekkelijk en angstaanjagend tegelijkertijd was aan de 21ste eeuw kon je hier vinden. Ze duwde het gaspedaal in.

Mul humde mee met een irritant liedje dat ze voor de gelegenheid leuk vond. Shout shout, let it all out! Ze remde af voor het rode licht en dacht aan Nederland. Voor haar vertrek kreeg ze van gespreksgenoten te horen dat ze zelf niet graag naar de Verenigde Staten zouden gaan. O nee zeg, ze moesten er niet aan denken. Zachtjes indommelend hoorde Mul dan de aloude Europese klacht aan: Amerikanen zijn zo oppervlakkig, nep en o ja, Bush, ha! Zolang de duivel zelf aan de macht was... Te slaperig om zich te verweren bedacht ze dat Balkenende toch ook niet echt een president was om trots op te zijn. En wat was er mis met beleefheid? Ze had liever een beleefde Amerikaanse ober die er weinig van meende dan een onbeleefde Nederlandse ober die het wel degelijk meende. Meestal bleek bij navraag dat de sceptici zelf nog nooit in de VS geweest waren. Niet in New York, niet in suburbia, niet in de ingesukkelde staten van het Mid-Westen en niet in Californië, waar de meerderheid democratisch stemt en de vooruitstrevenden zich verzamelen. Ze lieten het land met de grootste economische, militaire en culturele macht liever links liggen dan er een kijkje te nemen. De sceptici vroegen niet wat ze zocht in Amerika. Hun mening was af. Daar kon niets meer bij.

Het licht ging op groen, Mul gaf gas. Nieuwsgierigheid was een vreemde ziekte. Telkens weer werd ze onweerstaanbaar aangetrokken door het grote land waar alles mogelijk leek, ze kon er niets aan doen. Het was de energie die er hing, de waarom-niet?-mentaliteit en het absolute gebrek aan talent van Amerikanen voor cynisme. Zoiets en nog zoveel meer. Ze nam de afslag. Misschien zou ze LA wel nooit kunnen bevatten.

Zo zoefde Mul voort door Los Angeles in een geleende auto. Ze zwaaide heimelijk naar een geblindeerde limo, passeerde twee überblonde gebeeldhouwde beach babes in een cabrio die overduidelijk toe waren aan een blaadje sla en een cocktail, nam zich voor yogales te nemen, vernam op de radio dat Brad Pitt een ecohuis liet bouwen in Santa Monica en stelde vast dat er geen voetganger te bekennen was. To be continued.