Nu is het al bijna halverwege januari en heeft de wereld zich nog steeds niets aangetrokken van mijn goede voornemens. Zo is nog niemand op het idee gekomen naast mijn huis een yogastudio te openen. (Als de yogaleraar dan toch naast de deur woont, kan hij net zo goed een half uurtje voor aanvang van de les even aanbellen om mij eraan te herinneren dat ik mijn sportspullen moet inpakken, mijn lenzen inpluggen en mijn tanden poetsen, zodat ik dat niet allemaal vijf minuten voordat ik weg moet in verdwaasde haast hoef te doen. Wat voor moeite is dat nou?)
Het klimaat is ook nog steeds niet de goede kant op veranderd. Erg koud is het niet, dat geef ik toe, maar echt lekker Californisch warm wil het vooralsnog in januari niet worden. Als ik naar mijn bleke, wallerige gezicht in de spiegel kijk, vraag ik me af waar de persoon van een paar maanden geleden is gebleven, toen ik nog in Los Angeles woonde en in een glimlachende positivo was veranderd. Het is namelijk echt waar: van consequent mooi weer word je walgelijk blij.

Hè ja, positivo, wordt het niet weer eens tijd voor een Koot-en-Biewoord in 2008? Mijn idee was dat we een aantal woorden in het vorige jaar zouden achterlaten, dat we ze zouden verschieten als het vuurwerk met oudejaarsavond. In 2007 zei iedereen ineens 'meest gezellige' en 'meest irritante'. Alsof er een wedstrijd was uitgeschreven waarin degene die het woordje meest het allermeest zou zeggen de winnaar werd. Dit jaar wordt hopelijk gewoon weer het gezelligst en irritantst.
Kunnen journalisten voorts per direct stoppen met de vraag: heb je daar iets mee? En daarmee bedoel ik ook de makers van De Volkskrant , die een eigengemaakt boekje hanteren met wat wel en niet kan in de Nederlandse taal, maar ondertussen afgelopen week drie keer een interview begonnen met deze dooddoener. Wat heb je met politiek? Wat heb je met speculaas? Wat heb je met Barack Obama? Per definitie niets!
Vorig jaar verklaarde menig bestuurder dat hij een mensen-mens is, of, o hemel, een piepel manager. Je zult nou nooit eens een machthebber horen zeggen dat hij met cijfers wel raad weet, maar geen idee heeft hoe hij met mensen om moet gaan. "Mensen? Nee, daar heb ik niets mee."

Tja, december is de maand van de belofte, januari die van de dagelijkse realiteit. En laat ik nou net een hekel hebben aan dat laatste. Bah zeg, ik lees niet voor niets zoveel mogelijk boeken. En yoga, hè, helpt ook enorm. De zeldzame keer dat ik mijn yogales niet miste, lag ik tijdens het meditatiekwartiertje tegen de instructies in aan dingen te denken, zoals aan goede-taalvoornemens, maar dat was 2007. Dit jaar zal ik mijn hoofd helemaal leeg maken. Als een piepel manager tenminste voor het eind van de maand een meest gezellige yogastudio naast mijn huis opent waar ik echt iets mee heb. Het kan niet allemaal van één kant komen.