Buiten scheen de zon, maar Mul bleef binnen. Ze strekte zich uit op de bank en staarde naar het plafond. Prinses Maxima verscheen voor haar geestesoog. Hoe ze daar nu zo bij kwam, wist ze niet. Ze had het opgegeven de bron van haar gedachtenkronkels te achterhalen. Haar hersenen leidden een zelfstandig leven waar ze steeds minder vat op leek te hebben. Ze kon ze enkel volgen en hopen dat het goed afliep.

Specifieker gezegd moest Mul denken aan het interview dat Nova ooit hield met prinses Maxima. Ze hadden Jeroen Pauw naar het paleis gestuurd, die voor de gelegenheid zijn haar had gekamd. Hij had ook nieuwe laarzen. Die laarzen zeiden: ik lijk wel ingelijfd, maar in mij schuilt een rebel. Kinderen van Muls lagere school spraken vroeger van koiboilaarzen.
De rebel stelde de prinses brave vragen. Een beetje kinderlijk ook, alsof ze niet helemaal goed bij haar hoofd was. Hij formuleerde langzaam en duidelijk. Het leek of hij bang was dat de prinses hem niet verstond. Ze lieten fragmenten zien om het interview te verluchtigen. Na een filmpje over een biologische boerderij zei Jeroen Pauw: "Zo, dus u heeft wel eens een koe gemolken?"
Mul schudde haar hoofd als ze eraan terugdacht. Was dit de nauwelijks meer onderhuids te noemen ironie van de journalistieke cowboy, of had Pauw het daar, op dat moment, definitief opgegeven? Hij hield zijn hoofd tijdens het gesprek veelvuldig schuin, trok een aarzelend mondje. Zijn laarzen waren buitensporig groot en glimmend. Tijdens het interview wierp hij af en toe terloops een blik op zijn schoeisel om zichzelf eraan te herinneren dat hij Jeroen Pauw was.

Muls gedachten waaierden verder. Pensioengat. Daar scheen ze tegenwoordig voor op te moeten passen. Ze kende een man die uit angst voor het pensioengat bij het bedrijf bleef werken waar hij al twaalf jaar een hekel aan had. Mul voelde bij vlagen het verlangen hem te redden. Ze was bang dat hij op een dag in een gat zou vallen dat nog veel dieper en donkerder was dan het pensioengat. Maar misschien had de man gelijk en was het de moeite waard. Aan het eind van zijn leven zou hij kunnen zeggen: "Ik heb moeten vechten als een leeuw, maar ik heb overwonnen. Het pensioengat is gedicht."

Mul wierp zichzelf van de bank. Haar slaperige voeten protesteerden tegen het plotselinge gewicht. Ze wilde niet vechten tegen het gat. Ze verlangde naar verdroogd gras, hard licht, een droge keel van het rennen tegen de wind in. Met gezwinde pas ging ze op zoek naar haar slippers.